Nie tylko frezjami pachnie świat

Tyle chciałabym powiedzieć i napisać

Lecz nie mogę spokojnie oddychać

Ogarnia mnie smutek żal i zwątpienie

Ponownie ktoś zabrał komuś marzenie

Bo tych ludzi wokół co kłuje coś w oko

Jest coraz więcej lub mi się wydaje

Choć ciągle przed pychą

przed pychą ciągle kroczą

życie swoje kładą kładą na szale

Może oni wcale duszy nie mają

Może to byty co dobrze się znają

Może z demonami piją szampana

I krew niewinnych jest dobrze im znana

Bo kto nie ma duszy czuć nie może wcale

Żyje w amoku i ciągłym tym szale

Diabłowi pokłony swoje oddaje

Zło nie jest mu obce

Lecz dobrze znane

Dobrze znane

Ogarnia mnie chaos myślowy ogarnia

Zbyt wiele wiatrów w nich teraz szaleje

Choć pali się ciągle moja latarnia

Wiatr w oknach za mocno za mocno wieje

Bo nieraz gdy idę i widzę spojrzenie

Te puste bez wyrazu jakby wcielenie

Myśli me krążą wokół problemu tego

Czy to nie jest cień

Cień bytu złego

Bo w tym świecie dziwnym

Zbyt dziwnym jak dla mnie

Zbyt wiele demonów duszę czyjąś kradnie

I nie jest to dla mnie zabawne wcale

Tajemnice świata są dla nas nieznane

Są dla nas nieznane

Nie nie nie nieznane są

Ogarnia mnie szał i nagły gniew

Gdy milknie nagle czyjś anielski śpiew

Gdy głos jego był drażliwy dla kogoś

Gdy słuchał - to knuł i patrzył się złowrogo

Chciałabym wtedy stać się bytem jednym

By zostać ich sędzią tym sędzią biegłym

By móc wyrokiem skazać ich na potępienie

By ciemność zabrała na zawsze ich istnienie

By ciemność ciemność zabrała ich istnienie

Istnienie istnienie

Wiem że mogę bredzić i mówić od rzeczy

Znajdą się tacy co będą pytać

- " Czemu słowa kaleczysz?

Zmień swój kierunek nie myśl o bytach

To nie jest twoja lecz ich tajemnica

Nie szkoda nie szkoda nie szkoda Ci życia?"

Ogarnia mnie zaduma gdy słyszę te słowa

Jestem na wszystko na wszystko gotowa

Bo mogę bredzić niech tak się stanie

Ja z własnym zdaniem będę żyła dalej

Będę będę żyła będę żyła dalej

Nieraz gdy widzę tą całą poezję

Nie pachnie ładnie nie rosną na niej frezje

Śmierdzi jak gówno- przepraszam za wyrażenie- lecz smród tego gówna we mnie szaleje we mnie we mnie szaleje

I nie wiem czy to jeszcze jest poezja

Czy tylko zdeptana gównem ta frezja

Gdy ktoś tym smrodem Ciągle chce szeptać i frezje deptać

Ciągle ciągle deptać i szeptać

Gdy pióro macza nie w atramencie

Gdy pisze krwią i żyje w obłędzie

Pisze krwią i

Żyje w obłędzie w obłędzie żyje

W obłędzie

Tyle chciałabym powiedzieć i napisać

Lecz już idę muszę znikać

Bo gdy mrokiem się zajmuję

W piersi ciężar dziwny czuję

Ciężar ciężar dziwny czuję

Jakby chciał mnie teraz opętać

Zabrać duszę węzłem spętać

Jakby kusił mnie do złego

Kusił mnie do złego

kusił

Lecz zbyt wiele światła jest we mnie

Bytów trudy i plany są nadaremne

Są są nadaremne nadaremne są są

Nadaremne nadaremne nadaremne są

Bo nie tylko frezjami pachnie ten świat

Nie nie nie nie tylko frezjami

Bywa że ktoś w gównie

Ma swój ciągły smak

Ciągły ciągły ciągły smak