Słowa w kamieniu zapisane- złocisty fundament

Rozciąłeś kokon, uciszyłeś ten wrzask,

Echa pod czaszką straciły swój blask.

Nie pluj na trudy – to mapa jest twa,

Biały kamień tę pamięć na dnie swoim zna.

Wyryte litery, tętniące jak krew,

Z dawnego lęku wyrasta twój śpiew!

Już nikt nie zmieni tych liter i dat,

Wykutych w sercu przez tyle tych lat.

Przez tyle lat

​Choćby czas chciał skruszyć ten głaz,

Nie zmaże słów, co paliły nas!

Wykuta przez łzy, wyryta we krwi,

Historia, co w sercu jak ogień wciąż tli.

Kamień i słowo, niespokojny sen...

Rzeka go ułoży, gdy nadejdzie dzień!

Ooo, ten złocisty kamień... czujesz go?

To twój dzień ten jeden dzień

​

​Duszą i sercem pisany ten tekst,

Każda rysa to rany twej chrzest.

Nie szukaj ich w zgiełku, tam tylko jest pył,

Szukaj tam głębiej, gdzieś naprawdę żył.

To, co wyryte, nie kradnie go czas,

Zmartwychwstanie łzami wykute w nas.

Będą tym wiatrem, kamieniem i słowem,

Byś mógł na nowo podnieść swą głowę!

​

​Słowa zostaną twą rzeką na wieki,

Choć nurt jej niepewny, a brzeg jest daleki.

Ni deszcz, ni burza, ni wielka woda,

Nie wciągną w wir tego, czego ci szkoda.

Kiedy te słowa zostaną na ustach,

Zniknie ta ciemność i cisza ta pusta.

Będą pływały w tej toni głębinie,

To, co prawdziwe – nigdy nie zginie!

Nie nie- nie zginie

Nie zginie

Nie nie

​

​Gdy zapomnisz o cierpieniu, ujrzysz inny blask,

Słowa na kamieniu zatrzymają czas.

Ból i łza z falami odpłynie,

Zostaniesz Ty w tej życia głębinie.

To nie jest chwila, co pójdzie w zapomnienie,

To jest to Twoje... wieczne ocalenie!

Twoje ocalenie

​​Choćby czas chciał skruszyć ten głaz,

Nie zmaże słów, co paliły nas!

Wykuta przez łzy, wyryta we krwi,

Historia, co w sercu jak ogień wciąż tli.

Kamień i słowo, niespokojny sen...

Rzeka go ułoży, gdy nadejdzie dzień!

Gdy nadejdzie dzień!

​​Słów zapisanych nikt już nie zmaże,

Nikt nie wyciągnie ich z toni wydarzeń.

Bo to, co wyryte, zostaje na zawsze,

W głębi historii – te karty najstarsze.

Może to lepiej, że ciągle są słowem?

Tym jednym głazem, fundamentem pod głowę.

Kiedy znów poczujesz tę dawną trwogę,

Słowa w kamieniu rozmyją lęk w drogę.

​

​Więc nie bój się nurtu, nie bój się buntu,

Dziś wolny od lęku, sięgasz do gruntu!

W ramionach ciszy świat się otulił,

Cień już nie straszy, w kamień się wtulił.

To mapa twej drogi, hart wolnej woli,

Świadectwo wszystkiego, co już nie boli!

Nie nie nie boli

​

Więc nie bój się już rzeki nurtu,

Ni cienia, co w kamień się wtulił.

Dziś jesteś wolny od swego buntu,

W ramionach ciszy się otulił.

To, co wyryte – już nie boli,

Jest teraz mapą twojej drogi,

Świadectwem hartu i wolnej woli,

Co przeprowadzi przez życia progi.

Zostanie tylko szept rzeki czysty,

I ten twój kamień... złocisty.

Ten kamień złocisty.

​Zostanie tylko szept rzeki czysty...

I ten twój kamień...

TEN KAMIEŃ ZŁOCISTY!

Złocisty...

Wyryty w Tobie...

Płynący z rzeką...

Twój złocisty kamień. Twej historii echo

Echo echo echo

Twej historii echo