Spotkanie w barze " Pod Pękniętym Niebem"

Słyszeliście rozmowę anioła z diabłem?

Ja słyszałam... a może tylko mi się wydawało.

Jednak to było tak realne, że mogę powiedzieć śmiało:

Diabeł czy anioł – oni mieszkają w nas.

A Więc...

Siedzieli naprzeciw, mierzyli się wzrokiem,

A w tle zegar tykał miarowo, zabijając ich czas.

​Diabeł – głosem chropowatym powiedział;

„Daj spokój, kolego” – tak mruknął do szklanki

„Te twoje skrzydła są już rzadkie i brudne.

Ciągle im obiecujesz te piękne poranki,

A życie jest proste, choć bywa okrutne.

Chodź ze mną na dół, tam nikt nie udaje,

Że kocha bliźniego, gdy żołądek mu ściska.

Tam przynajmniej kłamstwo jest w prawdę ubrane

I nikt nie buduje nieba na zgliszczach!”

​Anioł uśmiechnął się ironicznie, westchnął ciężko, poprawił aureolę,

z lekka zmatowiałą od klubowego smogu.

„Ty zawsze, mój bracie, wybierasz tę rolę,

By szukać zadry w każdym moim kroku.

Prawda jest brudna? Owszem, bywa taka.

Ale w tym błocie wciąż rodzi się światło.

Łatwo jest zerwać skrzydła dla dzieciaka,

Ale żyć z nimi w tym syfie... to nie jest tak łatwo.”

​

Bo w każdym z nas bije to samo serce –

Na pół rozdarte, pęknięte bywa nieraz

Anioł chce wznieść się, diabeł rwie w podzięce,

A my pośrodku – w ich wiecznych podszeptach

To taniec na linie, to ogień i lód,

To szukanie prawdy przez kłamstw gęsty smród! Kłamst...gęsty smród

To wygranie z ciemnością, by iść swoją drogą

Tam gdzie kroki diabła iść z nami nie mogą

Nie nie nie mogą

​

Diabeł zaśmiał się głośno, aż barman nagle zadrżał,

„Spójrz na nich, aniele, na tych bożych synów.

W dzień szepczą pacierz, w nocy – krew i mara,

Są mistrzami w kryciu swych najgorszych czynów!

Dajesz im miłość? Oni zamienią ją na dolara

Dajesz im wolność? Oni zbiją dla ciebie klatkę.

Jesteś tylko cieniem w ich wiecznej walce"

​Anioł nie krzyczał. Nie nie

Wyciągnął tylko rękę,

Pokazał na blizny, które miał na dłoniach.

„Znam ich, mój bracie. Znam każdą ich mękę,

Widziałem ich w górze i widziałem w dołach.

Są słabi? Są tacy. Ale w tym szaleństwie

Potrafią wybaczyć, gdy świat już nie zdoła

To właśnie jest ogień, choćby rozpalony w męcę

Tego żaden diabeł nigdy nie pokona"

​

Wstali od stołu, zniknęli we mgle,

Zostawiając na blacie dwa puste kieliszki.

A ja wciąż tu siedzę i sama już nie wiem...

Czy to był tylko sen? Czy prawdy mojej błyski?

Pamiętajcie jednak, gdy idziecie przez czas:

Anioł i diabeł... to wszystko jest w nas.

Zdecydowanie...tak! Zdecydowanie

To wszystko jest w nas. Jest w nas!

Bo w każdym z nas bije to samo serce –

Na pół rozdarte, pęknięte bywa nieraz

Anioł chce wznieść się, diabeł rwie w podzięce,

A my pośrodku – w ich wiecznych podszeptach

To taniec na linie, to ogień i lód,

To szukanie prawdy przez kłamstw gęsty smród! Kłamst...gęsty smród

To wygranie z ciemnością, by iść swoją drogą

Tam gdzie kroki diabła iść z nami nie mogą

Nie nie nie mogą

Nie mogą nie nie nie mogą

Nie