Ten jeden wymyślony dzień

Wymyśliłam sobie ten jeden letni dzień

Tylko mój nikogo innego

By nikt nie zakłócił spokoju mojego

Z dala od wszystkich, od zgiełku i chaosu

Od ciągłych krzyków a nawet i donosów

Bo gdy tak nieraz patrzę z boku na ludzi

Dziwna odraza i niechęć się we mnie budzi

I nie ja tutaj teraz nie generalizuję

Wszak nie jestem kimś kto ludzi szufladkuje

A potem swoje opowieści o nich snuje

Życie jednak mi pokazało kim jest nieraz obce ciało

Więc mogę powiedzieć śmiało, nie wahając się wcale

Od takich osób najlepiej trzymać się jak najdalej

Lecz pomijając tą kwestię...

Wymyśliłam sobie mój dzień i właśnie w nim jestem

Ta cisza ta błoga cisza której nikt mi nie zakłóca

Nie ma w niej gorzkich żali ani kolejnego tyrana i buca

Jest tylko morze To moje spokojne morze

szum jego fal i latające wokół niego ptaki

W tafli odbijają się słońca promienie

A ja...ja tak sobie siedzę odpoczywam

Uciekam w kolejne moje marzenie

Mogłabym teraz powiedzieć o fazach i ekstazach jakie mnie wtedy ogarnęły

Lecz zostawię je morzu W jego głębinie ze mną utonęły

Bo to był mój dzień mój prywatny dziki ląd

Gdzie każdemu „świętemu” mówię teraz- wont!

Mam w nosie ich donosy i ich szare twarze

Dzisiaj nad morzem swoje życie smażę

I tylko Cisza jest głośna gdy serce mi wali

I morze... morze wie wszystko, jest ze mną na fali jest jest na fali

doceniam ciszę W niej samą siebie słyszę

Dlatego mój dzień miał być z niej zbudowany

Nie jakiś hulaszczy w chaosie rozchulały

Bo po co mi inni ich huki i wystrzały

Jeśli z samotnością można spędzić czas

Posiedzieć z nią przy kawie Iść na spacer w las

I po plaży pochodzić z morzem poobcować

Swój świat własnymi kolorami po swojemu malować

Lecz nie był to tylko grzeczny spacer brzegiem

Gdy słońce nad głową paliło mnie promieniem

Czułam jak skóra pije ten żar kropla po kropli

Jakby świat wokół mnie całkiem się roztopił

Sól na mych wargach smakowała jak grzech

On wstrzymywał na chwilę nawet latających ptaków śpiew

​I Nie potrzebowałam rąk by czuć wtedy przyjemność

Wystarczył letni wiatr i ta jego gorąca gęsta lepkość

Piekło mnie słońce, lecz ja chciałam więcej,

By spłonąć w tej ciszy jakby w jakiejś podzięce

​

​to był mój dzień mój prywatny dziki ląd

Gdzie każdemu „świętemu” mówię teraz- wont!

Mam w nosie ich donosy i ich szare twarze

Dzisiaj nad morzem swoje życie smażę

I tylko Cisza jest głośna gdy serce mi wali

I tylko morze... ono wie wszystko, jest ze mną na fali na fali jest

​

​Więc jeśli ktoś spyta co tam się działo

Powiem: „Zbyt wiele, a wciąż było mało”.

Zostawiam te fazy w głębinie pod falą

Tam gdzie się sny z rzeczywistością spalają

Ten dzień smakował wręcz wyśmienicie

Spijałam z morza fal jego tajemnicę

Doskonale...

Tak, czuję się doskonale.

Bo to był mój dzień mój prywatny dziki ląd

Gdzie każdemu „świętemu” mówię teraz- wont!

Mam w nosie ich donosy i ich szare twarze

Dzisiaj nad morzem swoje życie smażę

I tylko Cisza jest głośna gdy serce mi wali

I tylko morze... morze wie wszystko, jest ze mną na fali na fali jest na fali jest ze mną