[Verse 1]
Ik groeide op met stilte
lege stoel aan tafel, lege blik in de ruit
Iedereen leek ergens heen te rennen
ik bleef hangen in dezelfde buurt, zelfde huid
Speelplaats vol vaders, moeders op het plein
ik speelde verstoppertje in m’n eigen brein
Vraag me niet waar thuis is, ik ken de weg niet meer
ik draag m’n koffer in m’n kop, en hij weegt steeds meer
[Chorus]
Ik vind geen plek in dit leven
waar ik m’n hoofd neerleg en echt mag leven
Ik gaf m’n land m’n bloed, m’n tijd, m’n jeugd
maar helden krijgen hagen, geen genezing, geen vreugd
Liefde voor m’n land, maar de wond zit diep
want de vlag die ik kus, weet niet hoe ik nu sliep
Geen plaats voor heldendom, alleen verhalen in het donker
ik loop terug door de straten, maar het wordt niet meer echt jongeren
[Verse 2]
Ze zeiden: “Dien je land, dan hoor je ergens bij”
uniform als tweede huid, eindelijk een wij
Maar achter al die schone woorden
schuilen orders, koude ogen, schoten over grenzen, dode borden
Je leert je tranen inslikken, lacht op commando
op de foto lijk je sterk, vanbinnen alleen wanhoop
We marcheren in gelid, maar ieders ziel loopt scheef
we komen samen thuis, maar niemand weet of je het overleeft
[Bridge]
Ik heb gezworen je te dragen
ook als je nooit m’n naam zal vragen
Ik hou van jou, maar breek aan jouw bevel
hoe kan ik vrij zijn, als jij mij vormen wil tot held?
[Chorus]
Ik vind geen plek in dit leven
waar ik m’n hoofd neerleg en echt mag leven
Ik gaf m’n land m’n bloed, m’n tijd, m’n jeugd
maar helden krijgen hagen, geen genezing, geen vreugd
Liefde voor m’n land, maar de wond zit diep
want de vlag die ik kus, weet niet hoe ik nu sliep
Geen plaats voor heldendom, alleen verhalen in het donker
ik loop terug door de straten, maar het wordt niet meer echt jongeren
[Outro]
Misschien vind ik ooit een kamer
waar stilte niet voelt als alarmen
tot die dag draag ik die strijd in m’n stem
liefde voor m’n land
maar waar is de liefde voor hem?