Yıkılan Duvar

Ben ki sağlam durdum en sert fırtınalarda bile,

​Ama gidişin, içimdeki son direği devirdi.

​Şimdi bu sessizlikte, bir erkeğin gururu çatlar.

​Gözyaşı dökmek haram, lakin kalbim kan ağlar.

​Sen benden vazgeçtin ya, tüm renkler siyah oldu.

​Benim kurduğum her hayal, senin elinde kum oldu.

​Hangi kader yazdı bu sonu, hangi bıçak keskin?

​Sana adadığım ömür, şimdi kimsesiz bir yetim.

​Oysa ben sana sığınılacak bir dağ olmuştum.

​Sen o dağın eteğinde, başkasının yolunu bulmuştun.

​Duvarlarım yıkıldı, enkaz altında kaldı sesim.

​Bil ki bu haykırış, son nefesimdir benim.

​Her adımın, sırtıma saplanan yeni bir hançer.

​Bu acıyı, ölüm bile benden zor alır, geçer.

​Yüzüm gülse de, içimdeki yangın hiç sönmüyor.

​Unutmak istedikçe, o anılar geri dönüyor.

​Bıraktığın bu boşluk, evren kadar büyük.

​Taşıdığım bu yük, taşınacak dert değil artık.

​Gel de gör halimi; tükenmiş bir adamın son çığlığı,ah sevdam nerdeeeeeeesinnnnn