Kalıntı

Aşk, senin elinde kumdan bir kale imiş meğer.

Bir rüzgarla devrildi, ne mimarisi kaldı ne de değeri.

Şimdi ben, o yenilginin mimarisi içinde yaşıyorum.

Taşları sökülmüş bir anıtta tek başıma yas tutuyorum.

Oysa ben sana, gökyüzünün bütün maviliklerini vermiştim;

Sen bana, bulutların en zehirli olanını bıraktın.