Ruhumun Kiracısı

​Beni en derinden vuran o sessiz fırtınaydın,

​Şimdi bu enkazda, kimliksiz bir gölgeyim, bil ki.

​Senin adın, dudaklarımdan dökülen son yemin,

​Ama sen o yemini, tozlu bir paçavra gibi sildin.

​Hangi cehennemin kapısıydı o gözlerin?

​Hangi yalanla örüldü, bana sunduğun o cennet?

​Ben, senin ruhunun kiracısıydım sadece,

​Kirayı ödedim sandım, meğerse hayatımı vermişim.

​Bak şimdi, geride sadece kırık bir çığlık kaldı.

​O çığlık ki, adını sonsuzluğa kazıdı.

​Geceler, benimle yaptığın anlaşmayı yırtıyor.

​Her köşede, gölgen beni yeniden yakıyor.

​Nefes almak bile lüks şimdi, sen yokken yanımda.

​Çünkü her solukta, senin zehrin var kanımda.

​Hani aşk kurtarırdı? Neden bu kadar ağır bedel?

​Bana öğrettiğin tek şey: Gitmek, bir sanattır.

​Oysa ben o sanatta, hep acemi kaldım.

​Sadece seni sevdim, ve bu benim son günahım.

​Duy artık feryadımı; bu yalnızlığın çan sesi!

​Ah be adam! Aldın benden son nefesi!