Transformacja

Motyle... jest ich tyle

Cóż za magia w nich się kryje?

Może jesteś jednym z nich?

Nie chcesz ze skrzydłami dalej się kryć?

Bo gdy przychodzi ta chwila wiosny

Gąsienicy czas staje się radosny

ile jeszcze można wisieć na gałęzi?

Wracać do bólu w smutku się więzić?

skrzydła chcą rosnąć lecz noc im nie daje

Choć gąsienica motylem się staje

Motylem się staje

Motyle lata ich tyle

Ich skrzydła dają im siłę

Może to chwila rozkwitu wiosny

Czas dla motyli ten czas radosny

Noc nie zatrzyma ich wzrostu pięknego

Z poczwarki się zrodzi szept natchnionego

Choć skrzydła wątłe choć wiatr je targa

Taniec motyli to wiosny magia

Wiosny magia

Nie pora jest na dalsze czekanie

W motylich skrzydłach słychać wołanie

Jakby na morzu wiatr dmuchał w żagle

Pora jest poczuć tej wiosny magię

Ona porywa do odrodzenia

Niech kokon przepadnie!

Niech zacznie się zmieniać!

Motyl już nie chce być na gałęzi

We własnym kokonie dalej się więzić

Nieważne są noce ni innych słowa

Poczwarka na magię jest teraz gotowa

Jest teraz gotowa

Czujesz że jesteś jej gąsienicą?

inni gdy patrzą nagle się brzydzą?

Nie widzą piękna w mgle ciągle błądzą

I życia swoje jak innych też mącą

To co jest piękne odpycha ich nagle

Śpią dalej w kokonach rwąc duszy żagle?

Nie zdadni są na szczęście ni wiosny magię

To co jest ich niech będzie ich dalej

Niech wiją się wiją we własnym żale

Bo nieraz gąsienica gąsienicą zostanie

I piękno wiosny jest jej nieznane

Jest jej nieznane

Zobacz spojrzenia- patrzą i nie widzą

Gdy ujrzą poczwarkę po cichu szydzą

Puste ich oczy mgła je zakryła

Choć chciały zobaczyć noc nie pozwoliła

Bo piękno wiosny wzrasta po cichu

Jej magia jest skryta w ziemi kielichu

Gdy gąsienica zapragnie polecieć

Śpiący w kokonie nie będzie nic wiedzieć

Nie nie nie będzie wiedzieć

Poczwarka...śpi przez chwile

Ona już na gałęzi - już się nie wije

Bo kiedy przychodzi ten jeden moment

Gdy cisza jej nocy staje się słowem

Już nie w kokonie chce dalej żyć

Lecz pragnie ból z deszczem - ból z siebie zmyć

Bo ile można siedzieć na gałęzi?

W czyimś odmęcie ciągle się więzić?

Gdy czas jak wiatr popycha do zmian

Pomimo bólu i dawnych nocy ran

Dawnych nocy ran

Nie pora jest na dalsze czekanie

W motylich skrzydłach słychać wołanie

Jakby na morzu wiatr dmuchał w żagle

Pora jest poczuć tej wiosny magię

Ona porywa do odrodzenia

Niech kokon przepadnie!

Niech zacznie się zmieniać!

Motyl już nie chce być na gałęzi

We własnym kokonie dalej się więzić

Nieważne są noce ni innych słowa

Poczwarka na magię jest teraz gotowa

Na magię jest gotowa

To transformacja to czas radosny

Motyle chcą dotknąć magii tej wiosny

Nie pora na łzy ni ból tkwiący w duszy

Wiatr w kokon dmuchał poczwarkę jej skruszył

Teraz czuć fale żagle wiatr rozwinął

W spokojnym morzu bóle chcą zginąć

Bo kiedy motyl chce być motylem

W poczwarce swe skrzydła zawsze odkryje

Skrzydła zawsze odkryje

Skrzydła odkryje!