Obiecaj

Obiecaj że jutro znowu będzie

Przyjdzie wraz z chwilą wschodu słońca

Że księżyc nocą ponownie wyjdzie

I będzie błyszczeć do nocy końca

Obiecaj że łza ta jedna zniknie

Bo ciągle moczy twe blade lica

Że słowo dawne w ciszy umilknie

Nadejdą spokojne koleje życia

Spokojne spokojne koleje życia

Obiecaj

Obiecaj nie zabierać już więcej wspomnień

Bo bez nich pustka zagląda w okno

Niech będą w snach i ciszy słowie

Niech deszcz pozwoli im nocą moknąć

Bo kiedy to co było uśmiechem

Z pamięci zostaje wymazane

Odchodzi w dal z wiatru echem

Kaleczy serce zadaje mu ranę

Zadaje mu ranę

Obiecaj

Obiecaj że burza w sercu odejdzie

Nie będzie męczyć już jego bicia

Że znowu słońce po nocy wzejdzie

Tchnie w mgłę poranną oddechy życia

Bo kiedy chmury zawisły nad domem

Nie chcąc opuścić mieszkańców jego

Burza uderzała piorunem i gromem

By się schowali do mroku własnego

Obiecaj

Obiecaj być a nie tylko bywać

W chwili tej żyć i w niej przebywać

Bo gdy uciekasz unikasz jej

Nie daje ci spokoju ten nocy sen

Może gdy piasek na morskiej plaży

Twe stopy chłodem i ciepłem obdarzy

Poczujesz wiatr życia i lekkość jego

Te fale w słońcu morza wzburzonego

I może Zechcesz być w chwili prawdziwej

Fali płynącej a nie nieżywej

Obiecaj czuć nią każdą jedną - a nie w niej bywać tak jak poprzednio

Obiecaj

Obiecaj porzucić ciężary nie twoje

Bo zbyt przygarbiony w życiu jesteś

Nie widać uśmiechu lecz tylko znoje

Łzy i cierpienie są twoim szeptem

Czyjeś oczekiwania nie są twoimi

Czyjeś spojrzenie nie twoim własnym

Obiecaj już nie iść wciąż za innymi

Lecz za swym szczęściem tym słońcem jasnym

Obiecaj nie tracić chwil już na zawsze

Niech fale przyniosą ci zrozumienie

Obiecaj odejść od innych oczekiwań

Bo pod ich ciężarem tylko się chwiejesz

Obiecaj

Obiecaj uśmiech ten szczery taki

Nie sztuczny za maską dla niepoznaki

Bo maski chowają to co w tobie jest

Twą twarz prawdziwą i twój życia sens

Gdy się uśmiechasz tak szczerze od serca

Zima nawet tonie w pani wiosny szeptach

I maj swój widzisz i prawdę w wietrze

Uśmiechy te szczere- od masek są lepsze

Obiecaj smutek zostawić na później

Gdy przyjdą te chwile te bardziej trudne

Bo zawsze będą to nieuniknione

Tak życie było i jest złożone

Lecz gdy ich nie ma nieś radość w sercu

Obiecaj tańczyć tak tańczyć w deszczu

w deszczu

Obiecaj

Obiecaj sobie spokój wewnętrzny

Ciszę utkaną w harmonii ciała

Niech będzie świątynią gdzie nikt nie jątrzy

Gdzie cisza twoja jest doskonała

Bo kiedy krzyki ją zakłócały

Gdy chaos niszczył jej fundamenty

Zamiast wzrastać robiłeś się mały

Wpadałeś w pułapki i cudze odmęty

W cudze odmęty

Obiecaj

Obiecaj być a nie tylko bywać

Ze słońcem przebywać i nim oddychać

Niech wschody jego zachód zobaczą

Niech twe chwile żyją nie martwe płaczą

nie martwe płaczą

Bo kiedy giną w krzykach i burzy

świat twój tylko chce się zachmurzyć

Obiecaj że burza w sercu odejdzie

Nie będzie męczyć już jego bicia

Że znowu słońce po nocy wzejdzie

Tchnie w mgłę poranną oddechy życia

Tchnie oddechy Oddechy życia oddechy życia