Spojrzenie- Psychologiczny Sznyt

W spojrzeniu prawda i każda zadra,

Zapisany fałsz i kłamstwa makabra.

Każdy dotyk w błysku oka uwięziony,

I każdy ból... ból w kogoś tak ugodzony

To w tej toni śpi cała tajemnica,

Co zmienia kolory, zmienia nam oblicza.

Kolory spojrzenia... oblicza.

Spojrzenia oblicza

Oblicza

​

Bywa łagodne, czyste jak marzenie,

Niezawodne i jasne – jak ocalenie.

Lecz gdy noc przychodzi, mgła je uwodzi,

W mroku się chowa, by ze złem pogodzić.

Choćby się bało, choćby drżeć miało,

Mgła je popycha... by do złego gnało.

Popycha je... do złego. Do złego by gnało

​

Oczy prawdę ci powiedzą? To słowa z niewiedzy!

Prawda sypia głęboko, tam gdzie nikt nie śledzi.

Jeśli oko nie zechce dla ciebie zapłonąć,

Możesz w jego głębinie... na wieki zatonąć.

Nie odkryjesz go... nie, nie odkryjesz go.

​

Błysk miłości i cisza w wyczekiwaniu,

Na ten jeden moment, na zatrzymanie.

Gdy zimny odblask w ogień się zmienia,

Płomień przynosi – ciała uniesienia.

Rodzi się pożądanie, płonie bez cienia,

W tej jednej jedynej... chwili spojrzenia.

W tej chwili spojrzenia

​

Lecz są też oczy złowrogie i mroczne,

Co kradną światło, by stać się nieoboczne.

Obiecują słońce, a dają koszmary,

Szukają korzyści, szukają ofiary.

Miłość im obca, współczucie – nieznane,

Spojrzenie jak zatruta strzała... z premedytacją jest zadane.

Zadane... jest zatrute i zadane.

Oczy prawdę ci powiedzą? To słowa z niewiedzy!

Prawda sypia głęboko, tam gdzie nikt nie śledzi.

Jeśli oko nie zechce dla ciebie zapłonąć,

Możesz w jego głębinie... na wieki zatonąć.

Nie odkryjesz go... nie, nie odkryjesz go.

I jest to ostatnie spojrzenie

Spojrzenie wytrawnego gracza

Co sam sobie drogę przez życie wyznacza.

Nie boi się innych spojrzeń

Choćby mu chciały zaszkodzić

Bo żyło i cierpiało w amoku

Przez piekło nauczyło się przechodzić

Dlatego jest inne niż wszystkie

W nim wszechświat jest cały zawarty

Jest swoim ognia i płomienia błyskiem

W tej głębi spojrzenia zawartym

W głębi spojrzenia spojrzenia głębi zawartym

​Więc nie wierz w to, co widzisz na rzęsach,

Gdy łzy się chyboczą w cichych udrękach.

To może być smutek, a może iluzja,

By prawdy nie wyznać – ta serca fuzja.

Bo jeśli spojrzenie nie zechce być odczytane,

Zostanie dla ciebie... obce i nieznane.

Niestety... nie odkryjesz go.

Nie... nie odkryjesz.

Oczy prawdę ci powiedzą? To słowa z niewiedzy!

Prawda sypia głęboko, tam gdzie nikt nie śledzi.

Jeśli oko nie zechce dla ciebie zapłonąć,

Możesz w jego głębinie... na wieki zatonąć.

Tak... tak ...możesz w tej głębinie

Zatonąć...na wieki zatonąć

Zatonąć...