Chyba już dosyć tej walki

Chyba już dosyć tej walki Niemoc dotykać zaczyna mnie

Choć chciałam by dobrze było To ciągle ciągle było i jest źle

Patrzę jak niszczysz siebie Niemoc i smutek mnie bierze

Chyba już dosyć tej walki Już w dobry koniec nie wierzę Nie nie wierzę Nie wierzę

Chciałam byś ujrzał słońce Lecz ty się mrokiem otaczasz

Mierzysz się ze swoim końcem Własną duszę ciągle zatracasz

Jestem teraz w niemocy Burza zawisła nade mną

Nie świeci już w okno mi słońce

Lecz zrobiło się zrobiło się od chmur ciemno

Bo ile można się starać Wyciągać do kogoś rękę

Gdy oczy chcą dalej płakać A serce przeżywa mękę

Chyba już dosyćl łez Gdy chcesz być w swoim piekle

Na dworze wciąż pada deszcz Z szyb zmywa moją udrękę Zmywa moją udrękę

Wiatr i burza uciszą teraz serce moje

Choć niebo zachmurza już się nie boję

Nie nie Już się nie boję

Choć żal mnie mocno dotyka Gdy widzę jak w deszczu toniesz

Już w sobie sobie nie znikam Jestem wiary mej słowem

Może gdy burza odejdzie Świat swój ponownie zobaczysz

I może już nie za zakrętem lecz teraz swą drogę wyznaczysz

Bo gdy nadzieję tracisz świat twój Tonie w morzu łez

Lecz gdy swój szlak wyznaczysz

Znów słychać serca swego śpiew Słychać serca śpiew

Może tak być musi A może to karma nasza

Ta ciągła walka i niemoc Co deszczem łzy te zrasza

Bo gdy tak patrzę na ciebie Na to jak niszczysz siebie

Widzę jak miotasz się w piekle

I jak czas ci szybko biegnie

I nie chcesz zmian żadnych zrobić

Jakbyś był w jakimś amoku

Chyba już muszę się wyzwolić

By nie zgubić własnego własnego kroku

Ta ciągła ta ciągła niemoc Zabija me serce od środka

To fazy mej tchnienia niemoc Gdy braknie już półśrodka

Gdzie biegniesz gdzie dalej idziesz

Co robisz ze swoją duszą Ze złem się swoim nie kryjesz

Łzy tylko twe serce kruszą Twe serce kruszą

Chyba już niemoc mnie dopadła

Choć chciałabym bardzo pomóc

Lecz pustka w me serce się wkradła

Ty ciągle idziesz do mroku

Choć łzy me szklą się na rzęsach

Choć serce boli prawdziwie

Ma siła żyje w udrękach Mimo że patrzy wnikliwie

Ta ciągła ciągła bezsilność

Rozbija me molekuły Choć chciałabym byś poczuł miłość

Twój świat jest mrokiem osnuty

Podążasz do piekła swojego

Jakby twym domem był jednym

Chyba chcę spokoju własnego

By bóg był twym sędzią jednym

Choć wciąż jestem w stanie bezsilności

Nadal dla ciebie pragnę miłości

Może to karma a może to udręka własna

Lecz prośba do ciebie jest jak słońce jasna

Ty ciągle tak ciągle w mroku swoim tańczysz

Lecz zamiast słodyczy masz gorycz pomarańczy

Co stać się musi byś zmienił kierunek

Czy chcesz widzieć słońce czy diabła poczęstunek Diabła poczęstunek

Wiatr i burza uciszą teraz serce moje

Choć niebo zachmurza już się nie boję

Nie nie Już się nie boję Choć żal mnie mocno dotyka

Gdy widzę jak w deszczu toniesz Już w sobie sobie nie znikam

Jestem mej wiary wiary słowem Może gdy burza odejdzie

Świat swój ponownie zobaczysz

I może już nie za zakrętem lecz teraz swą drogę wyznaczysz

Bo gdy nadzieję tracisz świat twój Tonie w morzu łez Lecz gdy szlak wyznaczysz słychać słychać serca śpiew