Nasz graj płonie

Yeah…

to nie jest bajka…

to Polska, bracie…

Patrzę na ten kraj i chuj mnie bierze,

bo widzę jak państwo tonie, choć każdy tu chce żyć lepiej.

Rządzi gówno ludzi, którym władza prędzej szkodzi,

niż robi porządek i trzyma ludzi w godności.

System śmierdzi nepotyzmem i korupcją jak stary szmat,

nie ma jasnych zasad — każdy robi, co mu ślina na język da.

Sędziowie pod butem, a my jak w jakiejś grze w wojnę,

nie wolne są sądy, tylko polityczne gierki o stołki.

Tu niby demokracja, ale usta pełne frazesów,

dziś szef mówi jedno, jutro pierdolone są sądy i media.

Polacy podzieleni jak nigdy, bracia na wrogów patrzą,

zamiast walczyć o nasz kraj — biorą w dupę, bo się nie dogadzą.

Bo ten kraj się pali — rządzi banda egoistów,

kroją nas jak chcą, a my na kolanach, jak pijani.

Nie chcę chleba z ich gównem, nie chcę ich pustych obietnic,

chcę godności, prawdy, by każdy tu żył lepiej.

Nie zostawię tego pieprzonego kraju bez walki,

to mój dom, to moje ulice — wychowały mnie w bólu.

Kasa idzie tam, gdzie lepiej stać grubasów i kumpli,

a ludzie dalej liczą, ile grosza zostaje w portfelu.

Żyje się gorzej, więcej biedy w domach, mniej nadziei,

więc krzyki w głowie, że ktoś ciągle trzyma nas za gardło.

Media pod kontrolą, a my oglądamy bajki o sukcesie,

gdy za kurtyną grają swoje układy, chciwość i przemoc.

LGBT-free strefy i konflikty, zamiast realnych zmian,

śmieją się z nas elitki, co dbają tylko o swój brudny stan.

Nie mówię, że każdy jest zły — mówię, że to system gnije,

gdy ludzie boją się prawdy, a rząd trzyma fason jak ksiądz na mszy.

Bo ten kraj się pali — rządzi banda egoistów,

kroją nas jak chcą, a my na kolanach, jak pijani.

Nie chcę chleba z ich gównem, nie chcę ich pustych obietnic,

chcę godności, prawdy, by każdy tu żył lepiej.

Nie zostawię tego pieprzonego kraju bez walki,

to mój dom, to moje ulice — wychowały mnie w bólu.

Polacy chcą zmian, ale strach ich paraliżuje,

bo jak stanąć w pierwszym szeregu, to nie każdy się odważy.

Mówią, że demokracja to wielka rzecz — kurwa, może kiedyś,

ale dziś widzę tylko chaos i polityków jak hieny.

Nie ma tu prawdziwego służenia ludziom — tylko władzy,

a my jak psy biegamy za resztkami ich gardłowej gadki.

Ten bit to krzyk, nie tylko zwykła piosenka,

bo mówię to w imieniu ludzi, co mają dość tej klęski.

Polska to nie grafiki w gazetach, to serce i ulice,

więc jeśli chcemy zmian — trzeba walić prosto w mury.

Ten kraj może być lepszy — jeżeli my przestaniemy klękać…

Jeżeli my zaczniemy się budzić…