Plotki, grzechy i cappuccino

W kawiarni na rogu znów rodzą się legendy,

on patrzy na nią, jakby świat miał pęknąć w pół.

Ona zna takich — trzech już ma na pętlach pamięci,

ale lubi, gdy ktoś myśli, że odkrywa nowy ląd.

Ludzie tu sprzedają swoje marzenia za drobne,

a romanse? Jak papierosy — palą, choć szkodzą wszystkim.

I nikt nie pyta o prawdę, bo prawda psuje zabawę,

gdy każde kłamstewko pachnie bardziej kusząco.

Ach, kochaj mnie dziś, a jutro udawaj, że nie pamiętasz —

to najnowszy sport miasta, wszyscy grają nago pod płaszczem.

Śmiej się głośno, choć w głowie liczysz warianty ucieczki,

bo w tym teatrze romansów przeżyć to kwestia sprytu, nie serca.

Na chodniku dwie panie recenzują cudze życie,

jakby miały doktorat z moralności stosowanej.

On zdradza ją, ona jego — rachunek wychodzi zero,

ale każdy udaje, że to miłość, tylko "w wersji roboczej".

Świat wiruje szybciej od plotek, co krążą jak komety,

a w ich ogonach świeci to, czego nikt się nie przyzna:

że wszyscy są tu spragnieni bliskości,

ale nikt nie ma odwagi zdjąć maski pierwszy.

Ach, kochaj mnie dziś, a jutro udawaj, że nie pamiętasz —

to najnowszy sport miasta, wszyscy grają nago pod płaszczem.

Śmiej się głośno, choć w głowie liczysz warianty ucieczki,

bo w tym teatrze romansów przeżyć to kwestia sprytu, nie serca.