Dwie nuty

W twoich oczach snuje się poranek,

jak stary film wyblakły od wzruszeń.

Idę za tobą — choć nie wiem dokąd,

bo każdy krok brzmi jak niedopowiedziana pieśń.

Twoje milczenie ma swój ciężar,

a jednak unosi mnie wyżej niż krzyk.

Ooo… jakby czas zatrzymał się w dłoniach,

gdy dotykasz mnie półcieniem spojrzeń.

Ooo… i znów unoszę się nad sobą,

jakbym wracała z dalekiej podróży w głąb twojego imienia.

Ty i ja — dwie nuty w jednej chwili,

co drżą lecz nie pękają

Twoje słowa spadają jak powolny deszcz,

co budzi wspomnienia, których nie zna nikt.

W sercu gra mi rytm trochę zapomniany,

jakby ktoś odkurzył stare winyle duszy.

A kiedy stoisz tak blisko,

świat rozmywa się jak akwarela na wietrze.

Ooo… jakby czas zatrzymał się w dłoniach,

gdy dotykasz mnie półcieniem spojrzeń.

Ooo… i znów unoszę się nad sobą,

jakbym wracała z dalekiej podróży w głąb twojego imienia.

Ty i ja — dwie nuty w jednej chwili,

co drżą, lecz nie pękają