Między oddechami

Patrzysz na mnie tak, jakbyś czytał nocne niebo,

jakby każda myśl miała swój własny blask

i prowadziła nas tam, gdzie nawet słowa wstydzą się wyjść.

Między oddechami krąży to, czego nie mówimy,

a jednak czuję, jak dotykasz mnie ciszą,

która potrafi rozbroić każdy mur.

Bo z tobą noc jest jak ciepły mrok,

w którym można się zgubić i znaleźć jednocześnie.

Gdy mnie wołasz, cały świat zwalnia,

jakby zostaliśmy tylko my i drżący puls pod skórą.

Intymność jak płomień świecy —

krucha, a jednak silniejsza niż strach.

Twoje dłonie przesuwają się po mnie jak wspomnienie,

które wraca o wiele częściej, niż chcę przyznać.

Zatrzymujesz mnie jednym spojrzeniem,

tym, które rozbraja każde „może” i każde „później”.

I nagle wszystko znowu jest proste,

jakbyśmy umieli mówić tylko prawdą

i tylko szeptem.

Bo z tobą noc jest jak ciepły mrok,

w którym można się zgubić i znaleźć jednocześnie.

Gdy mnie wołasz, cały świat zwalnia,

jakby zostaliśmy tylko my i drżący puls pod skórą.

Intymność jak płomień świecy —

krucha, a jednak silniejsza niż strach.