Zardzewiałe podwórka

Mogłabym opisać twoją szyję tak sprawnie zakręcasz

wszystkie zardzewiałe podwórka

wciąż za mną chodzą i ujście staje się proste

jak ścieżka do twojego brzucha

zawsze chciałam tam włożyć palce polne kwiaty i świerszcze

udobruchać cię trochę zdjąć maskę twarde żelazne wspomnienia nieociosane jak kołki

wycisnąć z nich wieczność i wiatr

chciałam być wróżką albo krzykiem bo cóż można dać

lepszego od emocji splecionej w warkocz

sznur pereł czy łez

gdzie leży różnica? W którym wieku? w tamtym miejscu czas smakuje jak rdza

wierzysz przeznaczenie w znaki dymne kreski tęsknoty na płótnie

na prześcieradle z kory chociaż wolisz jedwab

i ja wolę

sasanki ssanki i inne przyjemności

pocałunki

suche badyle

zawsze było ci wygodnie i słodko

w rozcieraniu cierpienia mogłoby też być do twarzy wszystkim gadam i żmijom

muszę się zastanowić

najpierw się jednak czepiam ciebie

bo i ty się mnie czepiasz

jak zardzewiałego podwórka

masz łapy wbite w przestrzeń mokrego monitora od upału robi mi się niedobrze i lepko

przychodzi sztorm chudy jak miesiąc bez kasy A ja wierzę że przejdzie

że będzie brunatny

że usiądziesz wygodnie i zapłaczesz nad sobą

ile można jeść zemstę na pierwsze śniadanie

ile można nienawiść wpychać na kolację

rzuć usta jak gumę

idź dalej

wymykam się Tobie

nie będzie uczty bolesnej ani wściekłej pościeli

nie będzie pijanego rechotu wypierdalaj

krzywej mordy spelunki, głuchej żaby, kozła ofiarnego

stop

liczę nieba

te na ziemi i wyżej

w tym miejscu czas już smakuje jak obłok