Szept

Na rogu ulic wciąż migocze neon,

jak echo dawnych snów, co pachniały deszczem.

Przechodnie mijają mnie jak cienie,

a ja słucham ciszy, co drży pod sercem.

Bo kiedy noc znów wzywa do spowiedzi,

wiara prowadzi mnie przez szept pragnienia.

A romans chwili rodzi się w otwartym sercu —

i tak znów wracam do swojego olśnienia.

W kieszeni noszę wiarę jak talizman,

A w spojrzeniach przechodniów szukam romansów losu. I choć wciąż uczę się tej otwartości, to każde spotkanie niesie nową krople światła w mroku

Bo kiedy noc znów wzywa do spowiedzi, wiara prowadzi mnie przez szept pragnienia. A romans chwili rodzi się w otwartym sercu - i tak znów wracam do swojego olśnienia.