Ostateczne granice

Kiedyś usłyszałam słowa- "nie jesteś kontenerem na czyjeś frustracje"

Jakże ze mną doskonale zarezonowały

Bo frustracje kogoś wciąż do mnie trafiały

Znosiłam je ze spokojem łykałam każdą obelgę

Lecz wszystko jest do czasu, w końcu zakończyłam tę mękę

Zakończyłam mękę

Chyba mi się już przelało

Tak zwyczajnie któregoś dnia

Tych rzygów zbyt dużo się zebrało

Coś we mnie w końcu pękło poleciała nawet łza

To był dopiero początek, postawienia ostatecznych granic

Bo ile można czuć, że ktoś ma ciebie za nic?

Choć ciężko było przez chwilę, potem tempo przyspieszyło nagle

Niebo się chmurami okryło a ja rozwinęłam żagle

Początek był trochę trudny, sztorm na morzu panował

Lecz statek mój zwycięzki mendę do kontenera sam wpakował

Taplał się w tym kontenerze wrzucony do szalejącego morza

A we mnie na ten widok zabłysła w oczach zorza

Zabłysła w oczach zorza

Tak wiem, powinnam współczuć koło ratunkowe rzucić

Kurs zmienić mimo sztormu i po kontener wrócić

Faktycznie przez chwilę chciałam , serce do łaski się porwało

Lecz nagle sobie przypomniałam ile noży mu się dostało

Niech płynie w tym kontenerze niech morze go gdzieś wyrzuci

Może na bezludnej wyspie spokoju nikomu już nie zakłóci

Nikomu nie zakłóci nie nie

człowiek potrafi być silny - baty na siebie przyjmuje

I Słucha jak ktoś w swoim szale ciągle go krytykuje

Lecz w końcu ma dosyć zwyczajnie siła zaczyna wzrastać

Spokój i uległość jego - to pułapka już za bardzo ciasna

I myśl przychodzi jedna, zrodzona nagle w umyśle

Ten ktoś to zwykła menda, zawsze działał z zimnym rozmysłem

Działał Z zimnym rozmysłem

Kontener się przesypał.śmieci nie ma gdzie zbierać

Frustrata nagle zbystrzał i wzięła go cholera

Bo opór poczuł właśnie ktoś nie chciał być ofiarą

Frustracje do niego wróciły- stały się jego własną karą

Bo gdy ktoś komuś zabiera ciągle spokój

Chcąc być władcą i panem tego świata

We własnym szale i amoku sam na siebie bat splata

Na siebie bat splata

A człowiek...

człowiek spojrzał spokojnie otrzepał dłonie z kurzu

Nie będzie mu żadna menda zakłócać radości i luzu

Cierpliwie znosił rozkazy krytykę i pretensje

Lecz to nie jego układy na pięcie odwrócił się mężnie

Bo jeśli nie powiesz - Dosyć- i granic nie postawisz

Dostawać będziesz ciosy ktoś tobą będzie się bawić

Możesz mieć serce gołębia miękkie i współczujące

Lecz jeśli spotka je menda -zdepcze je i zabierze mu słońce

Zabierze mu słońce

człowiek potrafi być silny - baty na siebie przyjmuje

I Słucha jak ktoś w swoim szale ciągle go krytykuje

Lecz w końcu ma dosyć zwyczajnie siła zaczyna wzrastać

Spokój i uległość jego - to pułapka już za bardzo ciasna

I myśl przychodzi jedna, zrodzona nagle w umyśle

Ten ktoś to zwykła menda, zawsze działał z zimnym rozmysłem

Działał Z zimnym rozmysłem

Z zimnym rozmysłem