Znikam w śnie, w gęstwin mgle

Znikam w słowie, w geście, w nagłym mgnieniu,

Znikam w sobie, choć wciąż stoję w cieniu

Gdzieś w nocy boru tam gdzie lasy prastare

Zamieniam się w mgłę w jej gęste opary

Tak, zamieniam się w gęste opary

​Bo znikać można w sobie

W tym geście i nocy słowie

I w każdym spojrzeniu dalekim

Gdy ciężkie robią się powieki

Lecz można też zawrócić

Mgłę nocy na zawsze porzucić

Nie słuchać jej ciągłych szeptów

Co pchają wciąż do znikania

Pchają do znikania

Znikam

Choć jeszcze jestem tym słowem, tym gestem

Mrokiem boru opętana to mój chrzest jest Droga mi nieznana nie nie nie znana

Znikam wśród zimnych wód mrok mnie otula

Może to życia kres a może kłamstwa kula?

Czuję pod stopami ziemi twardy dotyk

A jednak znikam to mój duszny narkotyk

Mój narkotyk duszny narkotyk jest

Znikam

Choć czuję i oddycham

Lecz życie mi umyka zamyka w ciemnych borach

Znikam w mgle zgubiona bez gestu i

słowa

To moja próba teraz to wiem

Może zostać mi się uda i może porzucę gęstwin mgłę

Tą gęstwin gęstwin mgłę

Bo można znikać w sobie, gdy powieki są ciężkie,

Zgubić się w nocy, w jej słowie i geście

Można też zawrócić! Porzucić mgłę i szept,

Co pcha nas w otchłań, co przecina piersi dech!

Za tym borem jest pełnia – ja znam jej jasny blask,

Ona odciągnie od znikania... ten ostatni raz!

Odciągnie od znikania odciągnie tak

​Noc stała się głucha, wiatr pokornie skonał,

Cisza zabrała tchnienie, świat w bezruchu oszalał.

A na mojej rzęsie... złośliwa łza się chwieje,

Chce znikać ze mną, gdy tracę tak nadzieję.

Może to kaprys? Duszy mojej zmora?

Znikać we dnie... i znikać też do wieczora.

A może to losu gest, to co zapisał w mym życiu

Przemijania jego kres, schowany przede mną w ukryciu

Znikam

Lecz lęku się wyzbywam

Nie jestem nim lecz słowem i gestem

Powiewem wiatru i jego szeptem

I mgłą skraplającą gęstwinę mroku

Łzą również jestem Łzą szklącą się w oku

I znikam znikam Lecz nie w amoku

Nie czuję lęku przychodzi spokój

Może tak być musi Może to moja przestrzeń

Znikam w tym śnie Zostaje w nim Jestem

​Może jednak księżyc wzejdzie, oczy mi otworzy,

Nadzieję nagłą w tych mgłach urodzi.

Choć wody będą zimne, a bory znów się odezwą

Nadzieja mnie poprowadzi... zawsze będzie przede mną

Nie zniknę w amoku, czuję ciszy spokój,

Jestem powiewem... i tą łzą szklącą się w oku.

Bo można znikać w sobie, gdy powieki są ciężkie,

Zgubić się w nocy, w jej słowie i geście

Można też zawrócić! Porzucić mgłę i szept,

Co pcha nas w otchłań, co przecina piersi dech!

Za tym borem jest pełnia – ja znam jej jasny blask,

Ona odciągnie od znikania... ten ostatni raz!

Odciągnie od znikania odciągnie tak

gdzieś za tym gęstwin borem

Jest pełnia tak dobrze znana

Ona da światło tej ciemnej nocy

Odciągnie od znikania

Odciągnie od znikania odciągnie ta pełnia mi znana

Choć wody nadal zimne będą

Choć bory ponownie przyjdą

Chcąc skłonić znów do znikania

Nie zniknę gdy nadzieja będzie

nadzieja będzie pożądana

Moja Nadzieja pożądana

Lecz teraz Znikam w tym śnie

Zostaję w nim i śnię

W tym moim śnie

W tej gęstwin mgle