Cisza po wersach

Tańczę z cieniem, gdy noc zagląda w myśli,

Memento mori – życie uczy, nie pieści.

Zegar tyka, każdy wers to oddech,

Płonę do końca, nawet jeśli zostanie popiół i cisza.

Patrzę w lustro, widzę twarz, której nie znam,

Czas ryje po mnie bruzdy jak po starych blokach tynk.

Myśli ciężkie, dusza wisi na cienkiej linie,

Każdy dzień to walka z samym sobą, nie z innymi.

Danse macabre – kręcimy się w kółko,

Śmiech przykrywa strach, a strach zamyka usta.

Zbieram chwile jak dowody na istnienie,

A one znikają szybciej niż sens w codziennym pędzie.

Były ambicje, były sny większe niż klatki,

Dziś liczę porażki, nie piętra ani klatki.

Cisza po bitwie, w głowie tylko szum,

Echo słów, które miały leczyć, a zostawiły ból.

Tańczę z cieniem, gdy noc zagląda w myśli,

Memento mori – życie uczy, nie pieści.

Zegar tyka, każdy wers to oddech,

Płonę do końca, nawet jeśli zostanie popiół i cisza.

Żyjemy szybko, jakby jutra miało nie być,

A potem płaczemy, że czas nie chce zwolnić.

Melancholia wisi w powietrzu jak smog,

Oddycham nią codziennie, wciągam ją razem z nocą.

Śmierć pisze listy, chowam je pod wersami,

Udając, że nie czytam, że mam czas, że dam radę.

A ona tylko czeka, cierpliwa jak cień,

Nie puka do drzwi — po prostu stoi obok, dzień w dzień.

Liczyłem sny, ale zabrakło mi palców,

Każdy był ucieczką, żaden nie dawał szansy.

Idziemy po kruchym lodzie, sami,

Każdy w swoją stronę, choć meta jest taka sama.

Tańczę z cieniem, gdy noc zagląda w myśli,

Memento mori – życie uczy, nie pieści.

Zegar tyka, każdy wers to oddech,

Płonę do końca, nawet jeśli zostanie popiół i cisza.

Czasem czuję, że stoję obok własnych myśli,

Jakbym był narratorem, nie bohaterem życia.

Słowa ważą więcej niż kamienie w kieszeniach,

A cisza krzyczy głośniej niż tłum na sumieniach.

Szukam sensu w chaosie, w brudnych wersach,

Prawda boli najbardziej, gdy pada bez cenzur.

Każdy dzień to test, którego nikt nie sprawdza,

A ja wciąż zdaję go sobie, choć nie znam zasad.

Miasto patrzy obojętnie, jakby znało finał,

Bloki uczą pokory, gdy marzenia znikają.

Jeśli jutra nie będzie — niech zostanie znak,

Że byłem, czułem, walczyłem… nie tylko tak.

Więc piszę, póki jeszcze mam głos,

Bo cisza boli bardziej niż najgorszy los.

Zostawiam ślad w słowach, nie w kamieniu,

By ktoś zrozumiał, że nie był sam w tym cieniu.