Oszukany przez Śmierć

To nie jest numer o śmierci.

To numer o tym, że ona nie dała rady.

Dwa razy byłem bliżej końca niż początku.

Myślałem, że cisza mnie uratuje.

Nie uratowała.

Jeśli tego słuchasz — jeszcze walczysz.

Nie pytaj jak żyję — zapytaj czemu jeszcze tu stoję,

Dwa razy zamykałem oczy, myśląc, że to już moje,

Tabletki nie leczą głowy, tylko robią pauzę,

A w tej pauzie słyszysz wszystko, czego bałeś się nazwać.

Pierwszy raz — chciałem nie wstać,

Drugi raz — chciałem mieć pewność, że ból w końcu puści, że przestanie naciskać,

Łazienka, kafle, zimno jak w trumnie,

Śmierć stała w drzwiach, spojrzała i wyszła — bez słowa, bez dumy.

Myślałem, że zniknę i będzie lżej,

A tylko dołożyłem ciężar tym, co byli obok mnie,

To nie był teatr, nie poza, nie gest,

To moment, gdy w głowie masz tylko: „nie chcę już być”.

Oszukany przez śmierć — jeszcze stoję na nogach,

Jeszcze bije mi serce, choć było tak blisko Boga,

Nie zabiło mnie dno, nie zabił mnie strach,

Skoro żyję — to znaczy, że mogę wstać.

Oszukany przez śmierć — to nie cud, to ból,

To walka o każdy oddech, o każdy kolejny krok tu,

Nie ważne ile razy polegniesz na twarz,

Ważne, że wstaniesz — dopóki jeszcze czas.

Uciekłem w prochy, bo bałem się ludzi,

Łatwiej było ćpać niż powiedzieć: „stary, nie ogarniam”,

Ulica uczy milczeć, zaciskać zęby,

A potem się dziwi, że kolejny brat znika bez śladu, bez echa.

Kumple od melanżu — brak zasięgu,

Gdy gasło światło, zostałem sam z lękiem,

„Weź się w garść” — najtańsza rada,

Jakby garść wystarczyła, gdy toniesz po szyję w problemach.

Nie byłem słaby — byłem przeciążony,

Jak kabel pod napięciem, aż w końcu pierdolnął,

Nie szukałem śmierci — szukałem spokoju,

A znalazłem chaos, który prawie mnie dobił.

Oszukany przez śmierć — jeszcze stoję na nogach,

Jeszcze bije mi serce, choć było tak blisko Boga,

Nie zabiło mnie dno, nie zabił mnie strach,

Skoro żyję — to znaczy, że mogę wstać.

Oszukany przez śmierć — to nie cud, to ból,

To walka o każdy oddech, o każdy kolejny krok tu,

Nie ważne ile razy polegniesz na twarz,

Ważne, że wstaniesz — dopóki jeszcze czas.

Nie jestem wzorem, nie jestem czysty,

Jestem dowodem, że można przeżyć własny pogrzeb i oddychać dalej tym samym tlenem,

Błędy nie znikają — one zostają w bliznach,

Ale blizny mówią jedno: „żyłeś, nie uciekłeś całkiem”.

Nie ma złotych cytatów, co ratują życie,

Czasem ratuje telefon o trzeciej w nocy i zdanie: „nie daję rady”,

To nie słabość — to hamulec awaryjny,

Zanim rozpędzony ból rozwali cię o ścianę.

Jeśli słuchasz i myślisz, że jesteś skończony,

To kłamstwo bólu, nie wyrok, nie koniec drogi,

Ja byłem dwa razy za blisko, żeby to zignorować,

I skoro ja jeszcze oddycham — ty też masz szansę to udźwignąć.

Oszukany przez śmierć — nadal tu jestem,

Nie po to, by milczeć, tylko mówić prawdę,

Upadki nie liczą się tak jak powroty,

Dopóki oddychasz — masz jeszcze wybór.

(beat gaśnie, zostaje tylko oddech)