[Intro]
To nie wizja z telewizji ani jutro z plakatu,
to zapis myśli spod klatki, noc, beton, zapach strachu.
Nie krzyczę dla poklasku, nie gram pod publikę,
to głos z wnętrza miasta, nagrany na taśmie, nie w chmurze, nie w pliku.
[Zwrotka 1]
Urodzeni między blokiem a pytaniem „po co?”,
życie uczy szybciej niż szkoła, wolniej niż rozum.
Prawda schowana w kieszeni, obok drobnych i kluczy,
każdy chce być kimś więcej, lecz nie wie, od czego zacząć.
Mówili: „czas leczy rany”, ja widzę, że je tuszuje,
bo problemy nie znikają, tylko zmieniają adresy.
Wolność brzmi dobrze, dopóki nie trzeba jej dźwigać,
bo odpowiedzialność waży więcej niż puste hasła.
Beton pamięta marzenia, co nie zmieściły się w plan,
tu nadzieja jest jak graffiti — ktoś ją zamaluje, ktoś zna.
Nie wierzę w bajki o sukcesie bez ceny,
piszę wersy jak raport z miasta, nie list do spełnionej legendy.
[Refren]
To jest głos dzisiejszego jutra,
nagrywany tu, zanim zgaśnie dzień.
Nie czekam aż ktoś powie „możesz”,
sam sprawdzam, ile wytrzyma sens.
To jest głos dzisiejszego jutra,
bez fanfar, bez zbędnych słów.
Jeśli coś ma się zmienić naprawdę,
to zacznie się w głowie, nie w newsach, nie znów.
[Zwrotka 2]
Nie chcę być numerem w systemie, co liczy kliknięcia,
gdzie cisza to porażka, a myśl musi mieć zasięg.
Tu każdy sprzedaje wersję siebie w promocji,
a ja wolę milczeć niż kłamać w dobrej jakości.
Mamy dość cudzych wojen i cudzych racji,
gdy własne sumienie leży gdzieś pod warstwą ambicji.
Mówią: „bądź sobą”, ale tylko do granicy,
gdzie nie psujesz obrazu i nie zadajesz pytań.
Ja wolę niewygodne wersy od wygodnych kłamstw,
bo prawda boli krócej niż życie w cudzych snach.
Jeśli jutro ma powstać na nowym fundamencie,
to dziś trzeba spojrzeć w lustro, nie w ekran, nie w trendzie.
[Refren]
To jest głos dzisiejszego jutra,
z klatki schodowej, nie z trybun.
Nie obiecuję, że będzie łatwiej,
obiecuję, że będzie sens, jeśli ruszysz stąd.
To jest głos dzisiejszego jutra,
bez filtrów, bez zbędnych masek.
Zostaw po sobie coś więcej niż ślad w sieci —
zostaw myśl, co przetrwa hałas.
[Bridge]
Nie jestem prorokiem, nie znam dat ani liczb,
mam tylko teraz i wybór: stać czy iść.
Gdy zapytasz mnie jutro, co zrobiłem dziś,
powiem: nie uciekłem, choć było łatwiej niż żyć.
[Outro]
Ten numer nie kończy się ciszą,
on krąży jak echo po ścianach bloków.
Dzisiejsze jutro zaczyna się w Tobie —
tu i teraz, nie w planach, nie „od jutra”, ziomuś.
kacperIvo
