Cisza

Kiedyś myślałem tylko o ciele,

Szukałem znaków w cudzej ciszy,

Brałem złudzenia za przeznaczenie,

A pustkę myliłem z bliskością duszy.

Bałem się cienia mego,

Konfrontacji z tym co złe,

Konfrontacji z pragnieniami,

Pośród bólu złamanych serc.

Obudziła mnie ta wartość,

Autentyczności pragnienie,

Bo w każdym lustrze,

Widziałem tylko fałsz i skrzywienie.

Kiedyś myślałem tylko o ciele,

Szukałem znaków w cudzej ciszy,

Brałem złudzenia za przeznaczenie,

A pustkę myliłem z bliskością duszy.

Spytałem siebie… Czym jest szczęście?

Po nieudanym małżeństwie,

Po gorzkich żalach sączonych w ciszy,

Nawet we wszystkich niewysłanych listach,

Nadal uczę się tej odpowiedzi,

Wiem że w zmianach cały sens siedzi,

Wiem że dyskomfort buduje ducha,

Chociaż otoczenie wyśmiewa, nie chce słuchać.

Kiedyś myślałem tylko o ciele,

Szukałem znaków w cudzej ciszy,

Brałem złudzenia za przeznaczenie,

A pustkę myliłem z bliskością duszy.

W ciszy znalazłem swój rytm, w cieniu odnalazłem głos,

Czasem trzeba przejść przez mrok, by zrozumieć światło wśród naszych dróg.

I choć świat się zmienia, ja już nie boję się zmian,

Mostem między ciszą a prawdą prowadzę siebie sam.

Kiedyś myślałem tylko o ciele,

Szukałem znaków w cudzej ciszy,

Brałem złudzenia za przeznaczenie,

A pustkę myliłem z bliskością duszy.

Teraz już patrzę w lustro bez lęku i maski,

Każda blizna opowiada historię zmian,

Już nie szukam w cudzych oczach żadnej łaski,

Bo wiem, że prawdziwe szczęście to własny odnaleziony stan.

W tej drodze odnalezionej w sobie,

Nie muszę już kroczyć śladami cudzych snów,

Każdy krok jest moją opowieścią,

A cisza już nie pustką, lecz przestrzenią mych słów.

Kiedyś myślałem tylko o ciele,

Szukałem znaków w cudzej ciszy,

Brałem złudzenia za przeznaczenie,

A pustkę myliłem z bliskością duszy.

Idę dalej, z podniesioną głową w świat,

Wiem, że każda lekcja była warta swoich strat.

Już nie błądzę po omacku, już nie gubię się w tłumie,

Bo odnalazłem siebie tam, gdzie cisza.....