Cisza/Hałas

W głowie tłum, a ja stoję sam,

każdy głos chce mówić, że już mnie zna,

ciągną w dół stare ślady z dnia,

coś mnie woła, choć wiem, że to gra.

Niby wiem, gdzie kończy się ten bieg,

ile razy już gubiłem sens,

krok do przodu, zaraz dwa wstecz,

jakbym tańczył z własnym cieniem w deszcz.

Między ciszą a hałasem stoję znów,

serce krzyczy, a rozum mówi „stój”,

każdy krok to jak balans nad dnem,

czy to jeszcze ja, czy już tylko cień?

Między ciszą a hałasem gubię rytm,

jedna część mnie chce żyć, druga zniknąć jak dym,

ale gdzieś w środku jeszcze tli się sens,

że to nie koniec mnie… to nie koniec mnie.

Znam te drogi, każdy zakręt znam,

tam gdzie światło miesza się z tym, co znam,

coś mnie kusi, mówi „chodź, to nic”,

ale potem zostawia mnie bez sił.

Patrzę w lustro – trochę obcy typ,

niby ja, a jakby ktoś obok mnie był,

ile jeszcze mam udawać, że

mam kontrolę, kiedy tracę tlen?

Między ciszą a hałasem stoję znów,

serce krzyczy, a rozum mówi „stój”,

każdy krok to jak balans nad dnem,

czy to jeszcze ja, czy już tylko cień?

Między ciszą a hałasem gubię rytm,

jedna część mnie chce żyć, druga zniknąć jak dym,

ale gdzieś w środku jeszcze tli się sens,

że to nie koniec mnie… to nie koniec mnie.

Cisza nie jest pustką, tylko miejscem, gdzie

słyszę siebie bez tych wszystkich „nie”,

może właśnie tam zaczyna się

coś, co nie chce już uciekać w cień.

Nie jestem święty, nie mam złotych ram,

ale pierwszy raz naprawdę siebie mam,

jeśli upadnę – wstanę, nawet sam,

bo już wiem, że to mój własny plan.

Nie chcę wracać tam, gdzie znika sens,

gdzie mój oddech był zamknięty w stres,

wolę iść, nawet jeśli mgła,

bo po drugiej stronie czeka nowy ja.

Między ciszą a hałasem stoję znów,

ale tym razem nie uciekam już,

każdy krok to jak budzenie się,

to już jestem ja – nie tylko cień.

Między ciszą a hałasem łapię rytm,

jedna część mnie już nie chce zniknąć jak dym,

bo gdzieś w środku teraz rośnie sens,

że to nadchodzi nowy ja w nowy dzień…