Samotny dom

To już minęło

Odeszło do innego świata

Zostały puste ściany

I Cisza... co z nimi się przeplata

Gdzieś słychać jeszcze szelest głosów dawnych

Nieraz stłumionych a nieraz zabawnych

Lecz to tylko echo w ścianach mieszkające

Kiedyś było żywe- teraz w ciszy tonące

W ciszy tonące

Dom opustoszały kołysał wspomnienia

Czekały schowane na wiatru westchnienia

Lecz to co minęło zamknęło drzwi na zawsze

Nikt nie zapyta choć szmery są wciąż niejasne

To już odeszło chwila jest ta ostatnia

Drzwi się zamknęły Została pętli matnia

I tylko szmery tuptanie pajęczych nóżek

Ociera wciąż ściany - ściany pokryte kurzem

Nikt nie chce przyjść

Tchnąć życie w tę pustkę głuchą

Tylko pająki tkają pajęczynę swą kruchą

Tkają pajęczynę kruchą

Może kiedy słońce da światło nocy domu

I Głosy przeszłości odezwą się pokryjomu

Nie będzie echa odbijającego się od ściany

Dom w ciszy odetchnie zostanie znów pokochany

Bo czeka wytrwale, czeka na mieszkańca co go ożywi

Obudzi w nim pustkę by szmer nie był dotkliwy

Nie był dotkliwy

Lecz to co minęło minąć chyba musiało

W tych pustych ścianach i ciszy się schowało

Może kiedyś ktoś stracić go chciał na zawsze

I zgasł w końcu w sobie- choć chciał świecić swoim blaskiem

A może ktoś nie chciał opuścić samotnych pomieszczeń

Lecz śmierć go zabrała- choć żyć chciał przecież jeszcze

teraz zostały te szmery a w nich tylko wspomnienia

I głucha pustka co nie chce dalej, wciąż dalej się zmieniać

nie chce dalej się zmieniać

To już minęło Nadeszła chwila ostatnia

Drzwi się zamknęły Została pętli matnia

I tylko szmery tuptanie pajęczych nóżek

Ociera wciąż ściany - ściany pokryte kurzem

Nikt nie chce przyjść

Tchnąć życie w tę pustkę głuchą

Tylko pająki tkają pajęczynę swą kruchą

Tkają pajęczynę kruchą

Co w nim się stało? Kto w nim mieszkał?

Dlaczego cisza jest tak dziwnie złowieszcza?

Czy komuś nagle przerwano oddechy życia?

Zabrano w śnie uśmiech- tak niespodziewanie z ukrycia?

A może ktoś nie chciał by ściany tętniły radością

Opuścił je szybko z dziwną dla domu złością

chciał by minęły wspomnienia te dawne jego

Niech domem się zajmą szmery głosu głuchego!

Szmery głosu głuchego!

To już minęło dom stoi i niszczeje

Wiatr targa szybami na strychu ciągle szaleje

Tylko fortepian chce zmienić jego dźwięki

Niech w końcu ustaną, ustaną te wiatru jęki!

Może gdy kiedyś ktoś zagra na nim ponownie

Pustka nie będzie siedziała w jego oknie

Może znów słońce ogrzeje jego zimne ściany

ożywi znów dom by poczuł się...poczuł się kochany

A może będzie trwał w swym wiecznym zapomnieniu

Wciąż z pustką i ciszą stojący w martwym istnieniu

Dom opustoszały kołysał swoje wspomnienia

Czekały schowane na wiatru westchnienia

Lecz to co minęło zamknęło drzwi na zawsze

Nikt nie zapyta choć szmery są wciąż niejasne

To już odeszło chwila jest ta ostatnia

Drzwi się zamknęły Została pętli matnia

I tylko szmery tuptanie pajęczych nóżek

Ociera wciąż ściany ściany pokryte kurzem

Ściany pokryte kurzem