Molekuły mego życia

Miałam kiedyś chęć na chwilę zapomnienia

Tak po prostu zaszaleć pójść w swoje pragnienia

Nie obchodziłyby mnie wszelkie życia obrazy

Ogarnięta tą błogą błogą chwilą ekstazy

mogłabym tak w zapomnieniu sobie pomarzyć

Sobie pomarzyć w zapomnieniu tak pomarzyć

Miałam kiedyś ochotę Ochotę by zmienić siebie

Być elfem w lasach gęstwinie

Przesiadywać spokojnie na drzewie

Byłabym jego częścią

Każdym liściem i każdym głosem ptaków

Oddychałabym runą leśną zrywając poziomki z krzaków

Jak miło byłoby wtedy odpocząć w koronie wysokich drzew

Ogarnięta własnym floł wsłuchana w ten mój ptaków śpiew

W śpiew ptaków śpiew

Mój ptaków śpiew

Tak Pomiędzy niebem a twardym gruntem,

Płynę ze snem i walczę z buntem.

Raz jestem elfem w leśnej gęstwinie,

Raz własną prawdą, co we mnie płynie.

Zmieniam się w chwilach, co duszę hartują,

Molekuły mego życia... od nowa się budują.

Od nowa nowa się budują

Miałam chwile zaskoczeń, co przyszły same do siebie,

Czekałam na ich odpowiedź, szukając znaku na niebie.

Poczułam wtedy swobodę, jakbym tą chwilą się stała,

Z nią narodziła się na nowo, w niej od zawsze istniała.

Te chwile zmieniły krew, przebudowały mą strukturę,

Bym mogła wyżej i śmielej patrzeć na każdą chmurę.

Patrzeć na każdą na każdą chmurę patrzeć

Miałam też te chwile zwątpienia

Z myślami wtedy się biłam!

Mocno je chciałam osądzić choć sędzią ich nie byłam

Lecz kiedy tak brutalnie rzuciły mnie na kolana

Poczułam że się gubię i krwawi moja rana

moja niezgoda była niezgodą do całego świata

Sądziłam że los specjalnie złośliwy figiel mi splata

Lecz nie był to żart jego ani też podłość żadna

To była rzucona mi na kolana

rzucona moja własna prawda Własna prawda

Bo Prawda nie zawsze jest lekka jak elfi śpiew,

Czasem to pot i łzy, i wzburzona w żyłach krew!

Możesz uciekać w lasy, możesz chować się w sny,

Lecz molekuły twej duszy hartują te trudne dni! Te trudne trudne dni

Bo każda chwila buduje molekuły od nowa,

By dusza na twardą prawdę była wreszcie gotowa.

Pomiędzy snem a ziemią, między walką a ciszą,

Własne kroki nas niosą, własne głosy nas słyszą.

To nie los nam splata figle, to nie świata jest wina,

To nasza prawda... tam, gdzie się ból zaczyna.

Tam, tam gdzie ból się zaczyna

Tak Pomiędzy niebem a twardym gruntem,

Płynę ze snem i walczę z buntem.

Raz jestem elfem w leśnej gęstwinie,

Raz własną prawdą, co we mnie płynie.

Zmieniam się w chwilach, co duszę hartują,

Molekuły mego życia... od nowa się budują.

Od nowa nowa się budują

Nanananananananananananananananananananananananananananananaeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeenananananananananananananana

Molekuły mego życia... od nowa się budują.

Od nowa się budują

Nananananananananananananananananananananaeeeeeeeeeeeeeeeeeenanananananana