Serce natury

Słyszysz Ja słyszę ciągle słyszę

Jak śpiewają zmieniając w melodię tą ciszę

Ich śpiew unosi się daleko z wiatrem

Gdzieś Ponad obłokami

ponad górami i ponad sosnowym lasem Słyszysz

Cisza błoga w koncert przemieniona

Tak subtelna z natury ułożona

Płyniesz z nią w jej objęcia nurkujesz

Czujesz ją czujesz ciągle ciągle czujesz

Oddychasz wraz z nią każdą tkanką każdą rosy łzą rosy rosy łzą

Każdym spojrzeniem i każdym swobodnyn westchnieniem

Łączysz się z nią Ona jest twoim ukojeniem

Jest twoim ukojeniem ukojeniem jest

I pływasz w niej tak pływasz i pływasz

I nie chcesz od niej odejść nie nie chcesz

Chcesz z nią obcować chcesz z nią przebywać

Ta natura jej cisza spokój to wspólne istnienie

Ten śpiew ptaków ich melodia dająca myślom ukojenie

I ten wiatr wśród niej witający ze słońcem nadchodzący dzień

I choć biegną dni upływają miesiące

Jej dotyki głosy i oddechy nadal są kojące

Przebywasz w nich oddychasz nimi oddychasz relaksujesz się relaksujesz

Spojrzeniem i dotykiem istotę natury czujesz i tak próbujesz

Próbujesz uchwycić to co jest nieuchwycone

Co z wiatrem uleciało w te chmury zamglone

Co jest razem z tobą choć tego nie widać

Co daje ci ukojenie spokojem oddychasz

Spokojem oddychasz oddychasz spokojem

Ona jest tobą ty jesteś nią

Jej każdym oddechem liściem i łzą

Jej oddechem liściem i łzą

I każdym obłokiem choćby czernią zakrył niebo

Z nim się unosisz swobodnie ponad ziemią

Ponad ziemią tak swobodnie ponad ponad ziemią

I śpiewem ptaków również nieraz bywasz

Gdy często lub stale wśród ich śpiewu przebywasz

Gdy się okrywasz ich zwiewną melodią

I gdy oddajesz się śpiewu ich słowom

Czujesz To ona Twoja natura twoja ziemia

To ona cię przytula w uczuciach tak stała i niezmienna

To ona stale cię karmi i daje schronienie

I leczy to co cię boli by przynieść ukojenie

To ona wśród wielu kolorów świata każdą porę roku ubiorami przeplata

Zakłada na potrzebę dnia i nocy

Złote promienie słońca lub gwiazdy świecące warkoczy

I zmienia ubiór z nadejściem kolejnej pory roku

Nie potrafi być szara nudna modzie dotrzymuje kroku

Nie wiem czy jest piękniejsza gdy w biel jest zimą ubrana

Czy gdy jesienią lśni czerwienią i złotem od samego rana

A może jednak bardziej piękna jest wczesną wiosną

Gdy wszystko zaczyna wzrastać pięknie wokół rosnąć

I latem jeszcze tylko kapelusz z kwiatami zakłada

By ubiór ten jej wiosenny bardziej jeszcze przyozdabiać

Widzisz jak słońce wschodzi dla ciebie

Widzisz jak gwiazdy są tylko twoje

Czujesz ten spokój w tych ptaków śpiewie

Gdy tak śpiewają wraz z wiatrów słowem

Zostań w tym nurcie niech niesie cię fala

Niech lęk i pośpiech odpłyną gdzieś w dal

Gdzieś w dal odpłyną, gdzieś w dal daleko

Za górę wysoką za srebrzystą rzekę

Bo jesteś częścią tej wielkiej całości

Wpleciony w rytm ziemi w jej szept łagodności

Odnajdziesz tu siebie swą własną swobodę

​I kiedy zamkniesz zmęczone powieki

Usłyszysz ten koncert, co trwa całe wieki

On trwa w tobie stale, on płynie w twej krwi

To serce natury w tobie ono brzmi

Jesteś jego częścią Cisza I ty