Ten dzień, ta chwila

Są dni gdy mam już dość

Dopada mnie gniew dziwna złość

Mroczna burza przy mnie jest słońcem

Palę ją dzisiaj swoim gorącem

Nie godzę się na to co boli

Na to co serce tłamsi w niewoli

Nie rzucam słowem bez uprzedzenia

Jestem tornadem w ogień się zmieniam

Byłam cierpliwa i ugodowa

Znosiłam szydercze jej i jego słowa

Godziłam się być ciszą w ich szeregu

Lecz DOSYĆ Mówię Dosyć tych szeptów

Nastaje chwila gdy zrozumiesz

Z innymi walczyć siłą już umiesz

Nikt nie przekroczy twoich granic

Nie będzie z tobą w podchody się bawić

I choć przychodzą jeszcze momenty

Gdy na swej drodze spotykam zakręty

To mój przewodnik opiekun wewnętrzny

Prowadzi mnie bez strachu

jego znaki To wiatru szepty

Bo Jestem rzeką co własne koryto wybiera

Jestem ogniem co lęk i milczenie pożera

Wolna jak wiatr co granice kruszy

Idę za światłem własnej dzikiej duszy

Bywały dni gdy jeszcze nie rozumiałam

Gdy samej siebie odnaleźć nie chciałam

Na tym korzystali ci co duszy nie mają

Ci co nie potrafią żyć i miłości nie znają

Co się chełpią pokorą choć w fałsz nadal grają

Chcieli bym stała się taka jak oni

Żyła wraz z nimi w ich ślepej pogoni

Chcieli bym nie miała prawdy w swoim sercu

Bym już nie słuchała wiatru mego szeptów

Lecz nie dane im było zamknąć mnie w systemie

Zrobić ze mnie kogoś kto zatracił siebie

Kto bez własnych myśli idzie ku przepaści

W tłumie gubiąc siebie dzikie wolne szlaki

Dziś Rozrywam system co duszę mi tłamsił

Wracam do źródła do wewnętrznej pasji

Przewodnik mój wierny szept wiatru na skroni

Przed ślepym pędem mnie dzisiaj ochroni

To moje przymierze to moje odkrycie

Wybieram prawdę Wybieram swe życie

Byłam już miła byłam ciągłą ciszą

Byłam zamkniętą pieśnią której nie słyszą

Lecz ogień w sercu płonął Wciąż szeptał

To on mej duszy własne szlaki wydeptał

To on pokazał jak żyć by czuć siebie samą

Bo przecież inni wcale mnie nie znają

Bo mój świat to moje życie

Moja miłość i odkrycie

Moja krew przodków dalekich

Mój śpiew duszy rwące rzeki

Nikt nie może zatrzymać mej drogi

Moje życie to własnej duszy kroki

W nich się spełniam wiem dokąd zmierzam

Choćbym sama miała iść do przymierza

Mówię DOSYĆ

krzyczę w twarz przeznaczeniu

Nie spalę się w cudzym chłodnym cieniu

Mam w sobie siłę mam w sobie słońce

Serce jak tornado żywe i gorące

Już nie w niewoli nie w szeptu pętach

Moja wolność jest w mych krokach zaklęta

Bo nastaje ten jeden dzień i chwila

Gdy się budzi i rodzi w tobie siła

Gdy powstajesz po zgliszczach i ruinach

Gdy nie czujesz się już za innych grzechy winna

To jest moment twojego własnego odrodzenia

W nim upadają poprzednie uprzedzenia

W nim prawda świeci jaśniej jak słońce

Paląc kłamstwo swoim własnym gorącem

Odchodzi to co odejść musiało

Co duszy nie karmiło nie spełniało

Co serce do klatki zamykało

By nie mogło czuć by siebie nie poznało

Przychodzi to co przyjść musiało

Co z rzeki biegiem w duszy grało

Niech płynie rzeka w mej duszy

Niech ogień w sercu mury kruszy

Niech siła prowadzi mnie z wiatrem

Niech będzie mym sternikiem

Mego statku żaglem