Nigdy...

Nigdy nie kończy się wiatr On jest i wciąż istnieje

I deszcz i burze są nadal Wśród nich i on szaleje

Nigdy wschody nie uciekają I zachody zawsze są pewne

I Nigdy jesień nie zostaje

Lecz z liśćmi tańczy wciąż zwiewnie

Nigdy wiosna nie jest taka sama

Bywa że odradza się w promieniu słońca

I nieraz w burzy i deszczu jest skąpana

I sople nie są też soplami, gdy ciepłem niesione topnieją z wodami

Nigdy łza nie zostaje na tej jednej rzęsie

Bywa że słońce ją spali lub wiatr ją strzęsie

I nigdy niepokój nie zakłóca nocy snów

Gdy księżyc zagląda w ten jeden nów

Nigdy też dzień nie jest jak poprzedni

Nieraz jest szary a nieraz zbyt pewny

I uśmiech o świcie wita słońca promienie

I rodzi się w tej jednej chwili nowe istnienie

Lecz ktoś też kończy podróż życia swego

Powraca do źródła momentu niezmiennego

Bo nigdy nic nie trwa przez wieki lecz zmienia się w fazach i z biegiem rzeki

Bo wszystko płynie, choć niby zostaje,

Świat nową chwilę co rano nam daje.

Choć wiatr się zmienia i deszcz łzy spłukuje,

Serce w tym rytmie swą drogę czuje.

Bo nigdy nie kończy się to, co trwa w nas,

Zmienny jak rzeka, niezmienny jak czas.

Jak czas niezmienny

Nigdy też uśmiech nie jest taki sam

Nieraz jest szczery a nieraz zrodzony z ran

Bywa że w spojrzeniu ukryta jest prawda

Lecz nigdy nie jest jak prawda ta każda

I nigdy słowa nie kończą opowiadać

Choćby chciały ucieszyć lub ból komuś zadać

I z przodków dawnych snują opowieści

Pielęgnują bogate pradawne treści

Nigdy też słowa nie są radosne

I choćby chciały wypędzą twą wiosnę

Bo nieraz choć łąka w kwiatach jest obsypana

Nie zawsze jest widziana przez kogoś ukochana

Nigdy chwile nie są byłymi chwilami

Nieraz są wyraźne a nieraz otoczone mgłami

I są też takie co na zawsze zostają w pamięci

I takie co łączą mocno mocno łączą serca więzi

W spojrzeniach chwil tych jest ten sam kierunek

Serc zrozumienie ich słowa.. ten jeden pocałunek

Te same troski i ich frasunek

Nigdy nie nudzące się wspólne spacery

I ten deszcz słońcem skąpany

Deszcz wiosenno letni deszcz zawsze szczery

Bo wszystko płynie, choć niby zostaje,

Świat nową chwilę co rano nam daje.

Choć wiatr się zmienia i deszcz łzy spłukuje,

Serce w tym rytmie swą drogę czuje.

Bo nigdy nie kończy się to, co trwa w nas,

Zmienny jak rzeka, niezmienny jak czas.

Jak czas niezmienny

Są też chwile rozedrgane w łzach skąpane

Bólem przeszyte piorunem z nieba zadane

Potrafią zniszczyć wydać ostatnie tchnienie

Lecz to co upada gdzieś nadal istnieje

I choć tak mącą spokojne mrowisko

W nich wciąż się tli nadziei ognisko

Może i chaos i strach wzburzają

Może zbyt nagłymi dla kogoś się stają

Może też sieją wiatrem spustoszenie

I niszczą to jedno czyjeś marzenie

Lecz same w sobie niosą przesłanie

Że nigdy być chwilą...nigdy nie przestanie

Nigdy nie kończy się taniec istnienia,

Wiatr tylko nazwy i barwy wymienia.

Od świtu do zmierzchu, od burzy do ciszy

Kto kocha tę chwilę, ten prawdę usłyszy

To, co upada – znów się narodzi

Bo życie jak słońce po deszczu przychodzi

Po deszczu przychodzi