Bıraktım seni

Sustum bu kez, kelimelerim greve çıktı,

Gölgene bile selam vermem artık, fark ettin mi?

Sen hep konuş, ben duvar olurum nasıl olsa,

Bir kez olsun dinlemedin ya… işte en çok orası sızlıyor.

Yoruldum senden, kendi sahnemde figürandım,

Kalbimi de kır, alışığım, zaten tamirci oldum.

Sözlerin diken, gül diye sundun önüme,

Ben kokladıkça battım, sen seyrettikçe sustum.

Boşver… seninle savaşacak hâlim yok artık,

Aşk dediğin yanarsa yansın, ben külümle barıştım çoktan.

Sen yoluna, ben kendi karanlığıma dönerim,

Küs değilim aslında… sadece bittiğini fark ettim.

Belki de haklısın, seni çok sevdim evet,

Ama sevgi dediğin tek kişilik olmaz, bunu geç öğrendim.

Kalbimde kapı açık hâlâ ama sana değil,

Gelen olursa buyursun… sen zaten gidiyordun hep.

Boşver… seninle savaşacak hâlim yok artık,

Aşk dediğin yanarsa yansın, ben külümle barıştım çoktan.

Dönsen ne olur? Aynı hikâye, aynı sancı…

Küs değilim sana, sadece artık umrumda değilsin.