Kül tablası

Işıkları kapattım, evin içi buz kesmiş

Anlaşılan bu kış, senden de önce gelmiş.

Yastığının kenarında bir tel saçın kalmış

Sanki gidişin değil de, bu boşluk beni yenmiş.

Mutfaktaki iki fincan, biri artık hep dolu

Giderken ardına bakmadın, unuttun mu yolu?

​[Nakarat]

Şimdi bu şehir bir mezarlık, anılar içinde gömülü

Aşk dediğin bir masaldı, sonu hüzünle mühürlü.

İçimde bir yangın var ama dumanı tütmüyor

Senden kalan bu sızı, ne yapsam da bitmiyor.

Biz ne ara yabancı olduk, aynı evin içinde?

Kaybolduk el birliğiyle, bu sessizliğin içinde.

​[2. Bölüm]

Telefonun ekranında adını görmeyi beklemek

Kendi yalanlarına inanıp, bir umut eklemek...

Zoruma gidiyor artık bu odalara sığamamak

Seni her şeyde görüp, sana dokunamamak.

Bir vedaya sığdırdın koca bir ömrü giderken

Ben ise takılı kaldım, biz "bizken" ve gülerken.

​[Köprü]

Güneş doğmasa da olur artık odama

Adın bir hançer gibi saplanıyor yarama.

Gittin ya, yarım kaldım...

Bütün masallardan ismimizi çaldım.

​[Nakarat]

Şimdi bu şehir bir mezarlık, anılar içinde gömülü

Aşk dediğin bir masaldı, sonu hüzünle mühürlü.

İçimde bir yangın var ama dumanı tütmüyor

Senden kalan bu sızı, ne yapsam da bitmiyor.

​

Bir kül tablası, bir de bitmeyen bu gece...

Gittin ya... her şey sadece tek bir hece:

"Hiç."