Karanlık

Kafamın içinde bir ses, susmuyor geceden beri

Aynaya bakıyorum ama… yüzüm bile tanımıyor beni

Kırılmış bir şehir içimde, sokaklarım hep çökmüş

Yürüdüğüm her yol aynı; karanlık, soğuk, gölgeli

Kendimle kavgalıyım, kim kazandı bilmiyorum

Dışarıdan güçlü durdum, içimde paramparça bir yorgun

Gülüşüm hep sahte kaldı, gözlerim gerçeği boğdu

Kimseye anlatamadım… yaralarım derine doldu

Benden bana kalan bu sessizlik, en çok o yakıyor

İçimde bir yara var, hiçbir zaman kapanmıyor

Düşlerim geceyle kavgalı… sabah bile uyanmıyor

Ben karanlığa alıştım, o benden hiç ayrılmıyor

Bir hayalin çarpar duvarlara, her gece çöküşümde

Kaç defa unuttum seni? Saymadım… sayı yok içimde

Düşünceler ısırır beni, zincirler çözülmez bile

Kendimi kaybettim artık, dönmem bu yoldan geriye

Kalbim deprem gibi çöker, kimse duymaz sesimi

Korkularım içime saklı, gölgeler bilir izimi

Her şey benden bir parça aldı, bırakmadı gerisini

Ve ben… susmayı öğrendim, sakladım tüm geçmişimi

Benden bana kalan bu sessizlik, en çok o yakıyor

İçimde bir yara var, hiçbir zaman kapanmıyor

Düşlerim geceyle kavgalı… sabah bile uyanmıyor

Ben karanlığa alıştım, o benden hiç ayrılmıyor