[Verse 1]
Kafamın içinde bir ses, susmuyor geceden beri
Aynaya bakıyorum ama… yüzüm bile tanımıyor beni
Kırılmış bir şehir içimde, sokaklarım hep çökmüş
Yürüdüğüm her yol aynı; karanlık, soğuk, gölgeli
Kendimle kavgalıyım, kim kazandı bilmiyorum
Dışarıdan güçlü durdum, içimde paramparça bir yorgun
Gülüşüm hep sahte kaldı, gözlerim gerçeği boğdu
Kimseye anlatamadım… yaralarım derine doldu
[Nakarat]
Benden bana kalan bu sessizlik, en çok o yakıyor
İçimde bir yara var, hiçbir zaman kapanmıyor
Düşlerim geceyle kavgalı… sabah bile uyanmıyor
Ben karanlığa alıştım, o benden hiç ayrılmıyor
[Verse 2]
Bir hayalin çarpar duvarlara, her gece çöküşümde
Kaç defa unuttum seni? Saymadım… sayı yok içimde
Düşünceler ısırır beni, zincirler çözülmez bile
Kendimi kaybettim artık, dönmem bu yoldan geriye
Kalbim deprem gibi çöker, kimse duymaz sesimi
Korkularım içime saklı, gölgeler bilir izimi
Her şey benden bir parça aldı, bırakmadı gerisini
Ve ben… susmayı öğrendim, sakladım tüm geçmişimi
[Nakarat]
Benden bana kalan bu sessizlik, en çok o yakıyor
İçimde bir yara var, hiçbir zaman kapanmıyor
Düşlerim geceyle kavgalı… sabah bile uyanmıyor
Ben karanlığa alıştım, o benden hiç ayrılmıyor