Ile to warte?

Zwrotka 2 (poprawiona)

Powiedz mi teraz — ile to warte? stoję w tym mroku, piszę „eviva l’arte”,

„niech żyje sztuka” — lecz ilu ją czuje, a ilu powtarza to tylko jak mantrę?

Idę aleją gwiazd — tu każdy chce błyszczeć, tu każdy chce zostać ikoną,

a ja nie chcę być częścią tej sceny, gdzie maski są twarzą, a prawda zasłoną.

Bo ja nie chcę udawać, nie chcę grać roli, co pasuje pod tłum i pod schemat,

bo wiem, że to gówno nie zmieni niczego — tylko przykryje to, kim naprawdę jestem.

Wolę się położyć na ziemi, poczuć te korzenie, posłuchać co siedzi w środku,

niż krzyczeć do ludzi bez sensu, gdy echo i tak wraca pustką po każdym wersie i zwrotce.

I ruszyć do walki kolejny raz — nawet gdy start to znów od początku,

bo w sercu mam ogień, na ustach ciężar, a w głowie ten chaos bez punktu.

Bo co mam udowadniać i komu — skoro to nie ja jestem problemem,

gdy wokół to teatr i cienie, a każdy gra rolę i myśli, że wygrał system.

Mam dość udawania, że wszystko okej — kolejna noc, kolejny dzień,

a ja już nie myślę o sobie, bo celem jest wartość, co nie ma ceny, nie.

Ta wartość jest we mnie — i nikt jej nie kupi, bo nie jest na sprzedaż,

jest bezcenna, bo widzę jak inni zgubili to, co dostali od życia — i teraz

szukają sensu w liczbach i fleszach, choć mieli uczucia i rozum na start,

więc mówię to wprost — może ktoś zrozumie, zanim całkiem się zgubi jak każdy z nas.

Przepuśćcie myśli przez ciszę, nie tylko przez noce w klubach i sztuczny blask,

i powiedz mi szczerze… czy to ja się gubię — czy zgubił się cały świat?

Refren (dopieszczony rytmicznie)

Aleją gwiazd — idę sam, choć światło mnie wzywa,

nie chcę być cieniem, co błyszczy, a w środku przegrywa.

Aleją gwiazd — powiedz, ile to warte,

gdy tracisz siebie, by tylko na chwilę być „warte”?