BYLEM TAM TEŻ

Wchodzę jak wyrok na zwłokę, jak ogień na proch i jak wkurw na obłokę,

mam w sobie beton i oddech, co pęka na stopę, gdy wjeżdżam na zwrotę,

nie pieprzę, że „będzie”, bo byłem tam, gdzie już człowiek nie wierzy w robotę,

gdzie lustro ci szepcze do mordy: „ty skończysz jak wszyscy” — ja kończę odwrotnie.

Mam flow jak wstrząs po defibie, jak sprint po krawędzi, jak skok ponad szyderę,

ty stoisz i liczysz mi błędy, ja liczę te noce, co dały mi blizny i sterę

tych myśli, co tłukły mi bańkę, aż chciałem wyjebać to wszystko w cholerę,

a teraz z tych myśli mam amunicję, by wejść na ten bit i rozjebać barierę.

To nie jest rap do tańczenia dla pustych celebrytów z plastiku i fleszy,

to zapis tych chwil, kiedy ledwo oddychałem, a świat mi dokręcał śruby i stresy,

gdy każdy dzień walił mi młotem po karku, a ja se układałem z porażek adresy,

dziś każdy ten adres to punkt orientacyjny: jak wyjść z bagna i wrócić do gry bez protezy.

Mam w pysku ten jad, co nie służy do hejtu, a raczej do cięcia iluzji,

bo widzę tu tłumy, co żyją na pokaz, a pustkę maskują jak makijaż w studni,

ja wolę się przyznać, że nieraz byłem wrakiem, bez mapy, bez siły, bez ludzi,

lecz właśnie dlatego mój głos ma ten ciężar, bo nie jest z reklamy — on wyszedł z erupcji.

Refren:

Jak mam paść — to po walce, nie po bajce, nie po pozie,

jak mam zniknąć — to zostawię ogień w każdym słowie,

bo za długo byłem na dnie, żeby teraz udawać spokój,

teraz wchodzę po swoje, choćbym szedł po szkle i mroku.

Jak mam paść — to po walce, z gardłem zdartym od prawdy,

nie po lajki, nie po brawa, tylko po sens tej jazdy,

bo za długo mnie łamało to, co miało mnie zabić,

więc dziś robię z bólu paliwo i nie pytam: „czy wypali?”.

Nie jestem z tych, co się prują o obraz, a w środku to mają kurz i panikę,

ja noszę ten syf, ale przerabiam go w wersy, co niosą nie pozę, a dynamit i wynik,

bo każdy, kto leżał na glebie psychicznie, ten wie, że najgorsze to zabić swój instynkt,

ja go dokarmiłem tym bólem i głodem, dlatego dziś wchodzę tu kurwa jak blitzkrieg.

I nie mów mi „wyluzuj”, bo luz to miałem, gdy nic mnie nie gryzło od środka,

dziś mam w sobie tysiąc powodów, by wejść na ten podkład i rozciąć go do kości jak ostrza,

to nie jest poza „bo modna”, to głos tych, co przeszli przez piekło i nadal chcą zostać,

więc jeśli mnie słyszysz, to pamiętaj: po końcu nie zawsze jest koniec — czasem zaczyna się postrach.