Yoruldum

Yoruldum Boğuldum İşte

Özlemek, yorar mı insanı?

Yoruldum işte.

Sessizlik, boğar mı insanı?

Boğuldum işte.

İnsanın içi acır mı hiç?

Paramparçayım.

Sığındığım limandın bu hayat yolunda.

Şimdi ise sadece zamana sığınıyorum.

Geçer mi acılarım bilmiyorum,

günden güne yokluğunu ezberliyorum.

Rüyalarımda bazı geceler,

ardından sesleniyorum.

Gecenin karanlığında kaybolurken

suretin, bin parçaya bölünüyorum.

Uyandığımda ise büyük bir çaresizlik!

Buz kesiyorum.

Titreyen bedenim mi? Yüreğim mi?

Bilmiyorum. Tek bildiğim şey

çok özlüyorum.

Özlemek yorar mı insanı?

Yoruldum işte.

Karanlık düşlerimin hayali,

sessizliğine aşığım.

Kirpiklerime asıyorum

en güzel anılarımızı.

Yaprak bile dalından kopup düşerken

merhamet ister.

Yüreğim de biriktiriyorum acılarımızı.

Hayallerimiz vardı ya hani kadın/adam

Hatırlar mı, dindirir mi Sızımızı?

Gözlerin kadar sessiz ve karanlığım

bu gece. Sessizlik, boğar mı insanı?

Boğuldum işte…

İnsanın içi acır mı hiç?

Paramparçayım.

Enes Çağrı Güncü