Yoruldum Boğuldum İşte
Özlemek, yorar mı insanı?
Yoruldum işte.
Sessizlik, boğar mı insanı?
Boğuldum işte.
İnsanın içi acır mı hiç?
Paramparçayım.
Sığındığım limandın bu hayat yolunda.
Şimdi ise sadece zamana sığınıyorum.
Geçer mi acılarım bilmiyorum,
günden güne yokluğunu ezberliyorum.
Rüyalarımda bazı geceler,
ardından sesleniyorum.
Gecenin karanlığında kaybolurken
suretin, bin parçaya bölünüyorum.
Uyandığımda ise büyük bir çaresizlik!
Buz kesiyorum.
Titreyen bedenim mi? Yüreğim mi?
Bilmiyorum. Tek bildiğim şey
çok özlüyorum.
Özlemek yorar mı insanı?
Yoruldum işte.
Karanlık düşlerimin hayali,
sessizliğine aşığım.
Kirpiklerime asıyorum
en güzel anılarımızı.
Yaprak bile dalından kopup düşerken
merhamet ister.
Yüreğim de biriktiriyorum acılarımızı.
Hayallerimiz vardı ya hani kadın/adam
Hatırlar mı, dindirir mi Sızımızı?
Gözlerin kadar sessiz ve karanlığım
bu gece. Sessizlik, boğar mı insanı?
Boğuldum işte…
İnsanın içi acır mı hiç?
Paramparçayım.
Enes Çağrı Güncü