Cisza ma ciężar stu ton

To był zwykły wtorek, szarość miasta, żaden błysk

Weszłaś w moją przestrzeń, jakby ktoś uciszył pisk

Opon na asfalcie. Byłaś inna niż ten tłum

A ja, głupi gnojek, w głowie wciąż ten sam szum

Miałem skarb na dłoni, diament w pyle blokowisk

Ale traktowałem Cię jak jeden z moich starych boisk

Byłaś pewnikiem, jak to, że po nocy wstaje świt

Nie widziałem, jak powoli w Twoich oczach gaśnie mit

O mnie. Myślałem: "jest, to będzie", prosta gra

Nie doceniłem ciepła, które Twoja ręka da

Zimny drań, tak mówili, i tak grałem swoją rolę

Dziś sam siedzę przy tym stole, tępo patrząc w colę.

I choć w środku umieram, a serce pęka na pół

To po raz pierwszy w życiu czuję ten pieprzony dół

To jest miłość, mała, pierwsza, co zwaliła z nóg

Odeszłaś w ciszę, a ja spłacam ten cholerny dług

Nie biegnę za Tobą, choć wyje we mnie każdy nerw

Szanuję Twoją ciszę. To koniec moich przerw.

Drzwi zamknęłaś cicho, bez trzaskania, bez scen

A ja zostałem z prawdą, co gryzie jak tlen

Gdy płuca są zbyt czyste. Duszę się tym brakiem

Jesteś moim brakiem, moim najgorszym wrakiem

Chciałbym krzyczeć, dzwonić, stać pod oknem jak w filmach

Ale wiem, że spokój to jedyna rzecz pilna

Której teraz pragniesz. Więc Ci ją daję, weź

To mój dowód miłości, choć w oczach słona ciecz

Rozdziera mnie od środka, flaki wiąże w supeł

Byłem królem życia, a zostałem jak ten trup

Lecz nie zburzę Twojej ciszy, choćby świat się walił

Bo kocham Cię tak mocno, żebym sam się spalił.

(Szanuję to...)

(Pierwszy raz...)

(Cisza...)

(Wwo vibe piano fade out)