Ciężar

To nie jest numer do radia.

To jest numer do lustra.

Dorastałem szybciej niż chciałem dorosnąć

Każdy problem w domu miał twarz i imię „samotność”

Ściany słyszały więcej niż ludzie na zewnątrz

Uśmiech na zdjęciach — a w środku pęknięte wnętrze

Mówili: „bądź twardy”, więc tłumiłem strach

Nie płaczą chłopaki — więc milczałem latami

Dziś wiem, że milczenie to najgorszy wróg

Bo zjada Cię od środka, nie zostawia słów

Widziałem ambicje, które zgasły przez kredyt

Widziałem marzenia, co przegrały z „kiedyś”

Każdy niesie coś, czego nie widać w oczach

Miasto pełne ludzi, a każdy tu samotny trochę

Noszę ciężar, którego nie widać w świetle dnia

Każdy krok to walka, choć nikt nie słyszy jak

Krzyczę w ciszy, kiedy gasną światła

Bo najgłośniejsze demony rodzą się w naszych głowach

Noszę ciężar, ale idę mimo ran

Nie jestem z kamienia — po prostu uczę się trwać

Jeśli życie to test, to piszę go krwią

A każde „nie dasz rady” zamieniam w broń

Presja jak beton na klatce piersiowej

Oczekiwania cięższe niż dłonie robocze

„Musisz być kimś” — słyszałem od dziecka

Ale nikt nie pytał, kim ja chcę zostać naprawdę

Scrollujemy życia, porównując blizny

Wszyscy idealni — tylko filtry są czyste

Prawda nie sprzedaje się w HD

Prawda to zmęczone oczy i rachunki w teczce

Czasem myślę, ile jeszcze wytrzymam

Ale potem przypominam sobie, skąd wyszedłem i kim byłem

Nie perfekcyjny — tylko prawdziwy

A prawdziwi zawsze idą pod wiatr, nie z nim

Jeśli upadnę, wstanę wolniej

Ale wstanę

Bo nie chodzi o tempo

Tylko o to, by nie zostać na dnie