Między dnem a jutrem

Spadam w dół bez asekuracji, beton zna mój ciężar,

Muł na butach, stare sprawy — nie chcą zdechnąć, wiesz jak.

Myśli twarde jak kamienie, każdy ciągnie na dno,

Serce zamurowane strachem, nie chce bić — chce zniknąć.

Ciemność zna mój adres, wali nocą w drzwi,

Łatwo przepaść, gdy nie wiesz, kim naprawdę jesteś ty.

Ale słyszę cichy głos, jakby z drugiej strony ścian:

„Jeszcze stoisz na nogach, to jeszcze nie jest plan”.

Bo w sercu tlę się jeszcze — mały żar pod gruzem dni,

Mówi: „wróć do siebie, nawet gdy nikt nie wierzy w ciebie dziś”.

Uczę się oddychać znowu, choć ten ciężar gniecie mnie,

Życie leci przez palce jak dym, jak sen.

Każdy dzień to walka bez nagród i braw,

Stawką jutro — czy się podniosę, czy polegnę sam.

Na osiedlu echo krzyczy: „zapomnij, weź łyk”,

A ja wiem, ile razy prawie przegrałem z tym.

Mówię „nie”, chociaż ręce drżą, jakby chciały wrócić,

Bo znam ten film — początek łatwy, finał to bruk i smród ulicy.

Lustro nie kłamie, widzę blizny i wstyd,

Ale dalej tu stoję — to mój cichy krzyk.

Bo w sercu tlę się jeszcze — mały żar pod gruzem dni,

Mówi: „wróć do siebie, nawet gdy nikt nie wierzy w ciebie dziś”.

Uczę się oddychać znowu, choć ten ciężar gniecie mnie,

Życie leci przez palce jak dym, jak sen.

Gubię się w bani częściej niż w mieście nocą,

Szukam wyjścia, a myśli prowadzą w kółko.

Wstaję, choć sens bywa cienki jak linia po kluczu,

Może po to, by przeżyć, nie po to, by być na plusie.

Dno to nie miejsce — to stan, który znasz aż za dobrze,

Ale nawet po nim można iść, krok po kroku, ostrożnie.

Jak jutro znów runę, to wstanę szybciej niż wczoraj,

Bo znam już ten ból — i wiem, że nie jest mój pan.

Bo w sercu tlę się jeszcze — mały żar pod gruzem dni,

Mówi: „wróć do siebie, nawet gdy nikt nie wierzy w ciebie dziś”.

Uczę się oddychać znowu, choć ten ciężar gniecie mnie,

Życie leci przez palce jak dym, jak sen.

To nie jest rap o marzeniach, to raport z dna klatki,

Gdzie cisza boli bardziej niż krzyk i dragi.

Widziałem jak ziomki gasną, dzień po dniu, bez słów,

Najpierw śmiech, potem brak twarzy, brak snów.

Nie mam recepty na życie, mam tylko wybór co dzień:

Albo walczyć o siebie, albo znów zniknąć w oparach.

Jak padnę — to wstanę, bo nauczył mnie ból,

Że siła to nie brak ran, tylko powrót mimo nich tu.

Bo w sercu tlę się jeszcze — mały żar pod gruzem dni,

Szepcze: „dasz radę, nawet jeśli idziesz sam pod wiatr i dym”.

Składam siebie z poranków po nocach bez dna,

Życie jak dym…

Ale dziś jeszcze tu trwam.