Kırık Aynalar

(Verse 1)

Ben yürüdüm karanlığın tam ortasında,

Sessiz çığlıklar, yankı var sokak aralarında.

Kalbim taş kesildi, derman yok yaralarıma,

Sırtımda yük, kardeş dediklerim kaldı pusularda.

Korkmam, düşsem bile toz olurum rüzgâra,

Hayat bana küstü, ben küfrettim duvarlara.

Zaman akmaz, zincir vurur bileklere,

Baktığım her yüz, ihanetin bir lekesiyle.

(Nakarat)

Kırık aynalar, beni göster, ama eksik,

Gözlerimde savaş var, içimde bir teklik.

Kimse duymuyor çığlığımı bu sessizlikte,

Kelimelerim kan, yazılırken defterime.

(Verse 2)

Yoluma taş koyanların hepsi birer gölge,

Dost dediklerim bile kayboldu dün gece.

Düşlerim paslı, umutlarım çürümüş,

Kalk dedim kendime, çünkü kimseye güven yokmuş.

Benim hikâyem kan ter içinde yazılır,

Sokak lambaları bile bana sırt çevirir.

Düşlerim yarım, kelimelerim birer mermi,

Karanlığa sıkarım, sesim yankılanır derin.

(Nakarat)

Kırık aynalar, beni göster, ama eksik,

Gözlerimde savaş var, içimde bir teklik.

Kimse duymuyor çığlığımı bu sessizlikte,

Kelimelerim kan, yazılırken defterime.

(Outro)

Gölge düştü şehre, içim gece kadar siyah,

Düşlerim kırık cam, hayatımda bin günah.

Bir gün doğarsa güneş bu karanlık üstüme,

O zaman bil ki gölge, özgür kaldı zincirden.

———