Veda

(Intro – fısıltı gibi)

Sabahın ilk ışığında, titredi telefonum

Annem yazmış: “Oğlum, dön artık, ev bomboş oldu…”

Yutkundum… zaman sanki durdu o anda

Kalbime çöken ağırlıkla başladı vedam sana

⸻

(Verse 1)

Sabah ezanı yeni durmuştu, sessizlik bastı sokağı

Mesaj geldi: “Evine dön.” Kalbim deldi yokluğu

“Nasıl olur?” dedim içimden, gözyaşım düştü usulca

Sensiz geçen bi’ gün bile, bana cehennem olurdu

Sen adımı verdin, yüzümü çizdin bu hayata

Kendime her bakışımda seni gördüm aynalarda

Şimdi soruyorum içimden, yanıt yok hiçbir yerden

Nasıl veda eder insan, ömrünün ta kendisinden?

⸻

(Nakarat )

Nasıl veda ederim,

Beni ben yapan insana?

Gözlerimdeki ışık sendin

Aynada sana bakar gibi kendime bakarım ben

Nasıl, nasıl, nasıl veda ederim?

⸻

(Verse 2)

Sen inandın bana, ben kendime küstüğümde bile

Her düşüşümde el oldular, sen yâr oldun gizlice

Hatalarım çoktu, ben kayboldum

Ama sen hiç gitmedin, gölgem oldun

Şimdi korkuyorum, hayalinle baş başa

Sen gidince dünya daha da yabancı bana

Ama o kadına söz verdim: “Ben buradayım”

Sen gitsen bile adını unutturmayacağım

⸻

(Bridge –)

Tut ışığı, ben hâlâ buradayım

Sen gittin ama, ben hâlâ seninle konuşuyorum içimden

Senin yokluğunla yaşamayı öğrenmek zorundayım

Ama seni her satıra, her nota’ya kazıyacağım

⸻

(Nakarat )

Nasıl veda ederim,

Hayatım boyunca yanımda olan birine?

Beni ben yapan, beni tutan

Beni sensiz bırakıp giden biri için

Nasıl susarım, nasıl unuturum

İçimde senle büyüyen bu duyguyu?

Her şey sende başladı…

Şimdi sensiz nasıl devam ederim?..

⸻

(Outro)

En yakın dostum sendin…

Bir daha başlama şansım olsa, senle başlardım yine

Tut ışığı, tut…

Ben hâlâ buradayım…