Bir sayfa eksik…
Ne yazsam tutmaz
Ne okusam… geçmiş kanar
Bazı hikâyeler hiçbir kitapta yoktur
Çünkü yazanlar değil… yaşayanlar unutulur
Ben o kayıp sayfayım, kimse açmaz beni
Yarım kalan cümlede unuttular sesimi
Bir defterde yokum, satır bile yazmaz
Gölgeydim, ben sustum… dünya susmaz
Bi’ ben mi kırıldım bu beton sessizde?
Bi’ ben mi donup kaldım göz göze geceyle?
Ben o kayıp sayfayım, tozlu bir rafta
Unutulmuş bir çocuk… bakma, hayattayım aslında
Sistemin gözünde bir eksik belge
Benim adım: “Dosya – Açılmadı” belki de
Kimse dinlemedi annemin çığlığını
Çünkü çığlıklar duvarları aşmaz şehirde
Beni susturdular, ama içimle konuştum
Kalem sustuğunda, sokakla yoğruldum
Kaç kitapta yazar “yaşarken gömülenler”?
Ben oradaydım, ama ismim yok defterde
Bir bilyem düştü… sonra her şey dağıldı
Topacım durdu, çocukluk elimden kaydı
Hayalim bir poşetteydi, ucuzdu belki
Ama kimse bilmez… içindekiler altındı belki
Kaç gece sabahladım bir cevap bekleyerek
Dualarımın postası kayıp – gelmedi gerek
Bir çocuğun gözyaşı, harf oldu dizeme
Ama her dize bir yangın… düşer yine gizeme
Beni yazan olmadı, ben yazdım kendimi
Küllerimle bastım her satıra rengimi
“Dostluk” dediler, bıçak omzuma denk geldi
Bir yara değil bu, sessizliğin resmi
Ben o kayıp sayfayım, kimse açmaz beni
Yarım kalan cümlede unuttular sesimi
Bir defterde yokum, satır bile yazmaz
Gölgeydim, ben sustum… dünya susmaz
Duvarlar anlattı beni, kapılar sormaz
Ne adımı bilirler, ne de hangi kavgadanım
Ben o kayıp sayfayım, yırtık bir masalda
Yaşadım mı gerçekten… yoksa düştüm mü rüyanda?
Kitaplar doldu, ama ben yoktum
Yazarlar yazdı, ama ben yok oldum
Bir sayfa eksik… işte o bendim
Ve hâlâ buradayım…
Unutulmuş değilim.
GOLGE
