Kayıp Sayfa

Bir sayfa eksik…

Ne yazsam tutmaz

Ne okusam… geçmiş kanar

Bazı hikâyeler hiçbir kitapta yoktur

Çünkü yazanlar değil… yaşayanlar unutulur

Ben o kayıp sayfayım, kimse açmaz beni

Yarım kalan cümlede unuttular sesimi

Bir defterde yokum, satır bile yazmaz

Gölgeydim, ben sustum… dünya susmaz

Bi’ ben mi kırıldım bu beton sessizde?

Bi’ ben mi donup kaldım göz göze geceyle?

Ben o kayıp sayfayım, tozlu bir rafta

Unutulmuş bir çocuk… bakma, hayattayım aslında

Sistemin gözünde bir eksik belge

Benim adım: “Dosya – Açılmadı” belki de

Kimse dinlemedi annemin çığlığını

Çünkü çığlıklar duvarları aşmaz şehirde

Beni susturdular, ama içimle konuştum

Kalem sustuğunda, sokakla yoğruldum

Kaç kitapta yazar “yaşarken gömülenler”?

Ben oradaydım, ama ismim yok defterde

Bir bilyem düştü… sonra her şey dağıldı

Topacım durdu, çocukluk elimden kaydı

Hayalim bir poşetteydi, ucuzdu belki

Ama kimse bilmez… içindekiler altındı belki

Kaç gece sabahladım bir cevap bekleyerek

Dualarımın postası kayıp – gelmedi gerek

Bir çocuğun gözyaşı, harf oldu dizeme

Ama her dize bir yangın… düşer yine gizeme

Beni yazan olmadı, ben yazdım kendimi

Küllerimle bastım her satıra rengimi

“Dostluk” dediler, bıçak omzuma denk geldi

Bir yara değil bu, sessizliğin resmi

Ben o kayıp sayfayım, kimse açmaz beni

Yarım kalan cümlede unuttular sesimi

Bir defterde yokum, satır bile yazmaz

Gölgeydim, ben sustum… dünya susmaz

Duvarlar anlattı beni, kapılar sormaz

Ne adımı bilirler, ne de hangi kavgadanım

Ben o kayıp sayfayım, yırtık bir masalda

Yaşadım mı gerçekten… yoksa düştüm mü rüyanda?

Kitaplar doldu, ama ben yoktum

Yazarlar yazdı, ama ben yok oldum

Bir sayfa eksik… işte o bendim

Ve hâlâ buradayım…

Unutulmuş değilim.