Nakarat:
Allah benim başımdan beni eksik etmesin,
Gerisi hikaye, yalan dostluklar hepsi birer sahne…
Derdimi anlatacak kimseyi bulamadım de,
Yine ben ağladım halime, yeni ben acıdım kendime.
1. Verse:
İlk defa arkama dönüp baktım lan,
Ne yükler taşımışım, meğerse sırtım kan.
Çok dayanmışım, çabalamışım sessiz,
Alttan almışım, gizli gizli ağlamışım deriz.
Bir çay soğuyana kadar hayat geçiyor,
Güldüğüm anlar bile içimi kesiyor.
Yeni fark ettim ki yorulmuşum,
Kırılmışım, ama hâlâ konuşmuşum.
Kimsenin isteklerinde değerli değilim,
Zaten kimsenin istediği de değilmişim.
Bir figür, bir gölge, unutulmuş bir iz,
Kendi kendime yetmeye çalışırken hep yalnızım biz.
Nakarat:
Allah benim başımdan beni eksik etmesin,
Gerisi hikaye, yalan dostluklar hepsi birer sahne…
Derdimi anlatacak kimseyi bulamadım de,
Yine ben ağladım halime, yeni ben acıdım kendime.
2. Verse:
Dert büyük, ama dinleyen yok,
Kendi içimde çığlık çığlığa bir sokak.
Ötürdüm kendime, anlattım dertleri,
Duvar bile benden daha iyi dinlerdi belki.
Ne yapmışlar bana böyle diye sordum,
Her giden iz bırakmış, kimse durmamış yolumda.
Yine ben üzüldüm derdime,
Bir tek ben vardım elimde,
Bir tek ben tuttum kendimi düşerken.
Sustum, çünkü konuşunca duyan yok,
Her susuşumda bir parçam daha yandı çok.
Görmediler, duymadılar, ama yargıladılar,
Ben ise hâlâ kendime siper yazılarla.
Nakarat (tekrar):
Allah benim başımdan beni eksik etmesin,
Gerisi hikaye, yalan dostluklar hepsi birer sahne…
Derdimi anlatacak kimseyi bulamadım de,
Yine ben ağladım halime, yeni ben acıdım kendime.
Outro (konuşma gibi):
Artık kimseye anlatmak yok,
Ne yaşadıysam içime gömdüm.
Ben vardım, ben duydum,
Ve bir daha kimseye anlatmam…
—
GOLGE
