Sığamadım

Ne içimdeki dünyaya sığabildim

Ne de bu yalan dünyaya

Bir yanım hep eksik kaldı

Bir yanım küstü hayata

Kalabalıklar içinde yürüdüm

Kimse duymadı sesimi

Geceler dostum oldu sonra

Sustukça büyüdü içimdeki sessizlik

Sığamadım ben bu dünyaya

Kalbim dar geldi bu yalanlara

Gülüyorum ama içimde fırtına

Kimse bilmez, kimse anlamaz aslında

Sığamadım ne sana ne hayata

Bir yanım kaldı hep yarım bu yolda

Giden gitti, kalan acı oldu

İnsan en çok kendine yoruldu

Bazen bir sigara dumanında kayboldum

Bazen yağmurda ıslanıp unuttum kendimi

İnsan en çok da

Kendi içinde yalnız kalıyormuş meğer

Aynaya baktım, tanımadım yüzümü

Zaman almış benden gülüşümü

Her geçen gün biraz daha sustum

Sustum da kimse duymadı içimi

Soruyorlar “İyi misin?” diye

Başımı sallıyorum sadece

Çünkü bazı acılar anlatılmaz

İnsan yaşar… ve susar sadece

Sığamadım ben bu dünyaya

Kalbim dar geldi bu yalanlara

Gülüyorum ama içimde fırtına

Kimse bilmez, kimse anlamaz aslında

Bir gün belki geçer derler…

Ama bazı yaralar geçmez

İnsan alışır sadece

Ve yaşamaya devam eder… eksikçe