İçimde kalanlar

Gece çöker üstüme, sokaklar gibi kirliyim

Gülüşler sahte artık, ben içimde hep biriyim

Sordular “iyi misin?” sustum, cevap zor gelir

Her kayıp bir ders değil, bazıları öldürür

Cebimde hayaller, borçlu kalbim hayata

Ne sevgi tam kaldı ne de güven bir parça

Anlattım kendime, kimse duymadı beni

Bu şehir öğretti: en yakınların gider seni

İçimde kalanlar, geceme sığmıyor

Ne sevgi ne umut, bu kalp ısınmıyor

Düşe kalka öğrendim, hayat acımıyor

Ben yanarken kimse dönüp bakmıyor

Anılar ağır yük, omuzlarım çökük

Gidenler iz bıraktı, kalanlar hep kırık

Bir ben vardım eskiden, şimdi gölgem var

Gülmeyi unuttum, yüzümde sadece duman

Kaderle kavgalıyım, barış imkânsız

Dualar yarım kaldı, bu dünya vicdansız

Yazdım gecelere, okuyan olmadı

Ben düştüm defalarca, yol bana acımadı

İçimde kalanlar, geceme sığmıyor

Ne sevgi ne umut, bu kalp ısınmıyor

Düşe kalka öğrendim, hayat acımıyor

Ben yanarken kimse dönüp bakmıyor