[Intro]
İnsan bazen kimseye anlatamadığını, bir şarkıya anlatır…
Bazen insanın içi, dışarıdan daha kalabalık olur…
Ve en çok da kendi içinde kaybolur…
[Verse 1]
İçimde sokaklar var, ışıkları sönmeyen
Ama yürüyen kimse yok, herkes terk etmiş gibi
Bir ses yankılanıyor duvarlarımda
Adını söyleyen… ama sen değilsin artık
Zaman geçiyor diyorlar, yaralar kapanırmış
Benimkiler kabuk tutuyor, ama hiç iyileşmiyor
Gülmeyi unuttum demiyorum
Sadece içimden gelmiyor
[Nakarat]
İçimde bir şehir var, yıkılmış evleriyle
Sokaklarında sen varsın hâlâ izleriyle
Unuttum desem de yalan olur aslında
Kalbim seni saklıyor en derin yerinde
İçimde bir şehir var, gecesi bitmeyen
Güneşi doğmayan, sabahı gelmeyen
İnsan bazen yaşar ama yaşamaz
Nefes alır sadece… kalbi gülmeyen
[Verse 2]
Bir banka oturdum dün gece
Yanımda kimse yoktu ama yalnız değildim
Hatıralar vardı, sustular sadece
Konuşsalar belki ben ağlardım
Sigaramın dumanı yükseldi göğe
Bir dilek tuttum, gerçekleşmeyeceğini bilerek
Bazı dualar vardır
İnsan sadece içinden eder
[Bridge]
Soruyorlar bazen, gözlerime bakmadan
Cevap vermek kolay, anlatmak zor oysa
İnsan bazen susar, konuşsa da duyulmaz
En derin yaralar sessiz kanar aslında
Ve ben…
Hâlâ aynı yerdeyim
Geçmeyen gecelerin içinde
[Nakarat]
İçimde bir şehir var, yıkılmış evleriyle
Sokaklarında sen varsın hâlâ izleriyle
Unuttum desem de yalan olur aslında
Kalbim seni saklıyor en derin yerinde
İçimde bir şehir var, gecesi bitmeyen
Güneşi doğmayan, sabahı gelmeyen
İnsan bazen yaşar ama yaşamaz
Nefes alır sadece… kalbi gülmeyen
[Outro – şiir]
Bazı şehirler haritada olmaz…
Bazı yaralar görünmez…
Ve bazı insanlar
Gitse bile içinden hiç gitmez…
Hega07
