İçimdeki Şehir

İnsan bazen kimseye anlatamadığını, bir şarkıya anlatır…

Bazen insanın içi, dışarıdan daha kalabalık olur…

Ve en çok da kendi içinde kaybolur…

İçimde sokaklar var, ışıkları sönmeyen

Ama yürüyen kimse yok, herkes terk etmiş gibi

Bir ses yankılanıyor duvarlarımda

Adını söyleyen… ama sen değilsin artık

Zaman geçiyor diyorlar, yaralar kapanırmış

Benimkiler kabuk tutuyor, ama hiç iyileşmiyor

Gülmeyi unuttum demiyorum

Sadece içimden gelmiyor

İçimde bir şehir var, yıkılmış evleriyle

Sokaklarında sen varsın hâlâ izleriyle

Unuttum desem de yalan olur aslında

Kalbim seni saklıyor en derin yerinde

İçimde bir şehir var, gecesi bitmeyen

Güneşi doğmayan, sabahı gelmeyen

İnsan bazen yaşar ama yaşamaz

Nefes alır sadece… kalbi gülmeyen

Bir banka oturdum dün gece

Yanımda kimse yoktu ama yalnız değildim

Hatıralar vardı, sustular sadece

Konuşsalar belki ben ağlardım

Sigaramın dumanı yükseldi göğe

Bir dilek tuttum, gerçekleşmeyeceğini bilerek

Bazı dualar vardır

İnsan sadece içinden eder

Soruyorlar bazen, gözlerime bakmadan

Cevap vermek kolay, anlatmak zor oysa

İnsan bazen susar, konuşsa da duyulmaz

En derin yaralar sessiz kanar aslında

Ve ben…

Hâlâ aynı yerdeyim

Geçmeyen gecelerin içinde

İçimde bir şehir var, yıkılmış evleriyle

Sokaklarında sen varsın hâlâ izleriyle

Unuttum desem de yalan olur aslında

Kalbim seni saklıyor en derin yerinde

İçimde bir şehir var, gecesi bitmeyen

Güneşi doğmayan, sabahı gelmeyen

İnsan bazen yaşar ama yaşamaz

Nefes alır sadece… kalbi gülmeyen

Bazı şehirler haritada olmaz…

Bazı yaralar görünmez…

Ve bazı insanlar

Gitse bile içinden hiç gitmez…