Bir gün anlayacaksın

Bilirsin…

İnsan bazen kalabalığın ortasında bile yalnızdır.

Ben de öyleydim… senin yanında bile.

Bir penguen değildik belki ama

Kalabalığın içinde yapayalnızdık

Aynı sokaklarda yürüdük günlerce

Ama sen hiç fark etmedin, ben vardım

Ben seni uzaktan sevdim sessizce

Adını bile söylemeden içimden

İnsan bazen konuşamaz ya

Kalbi bağırır ama sesi çıkmaz derinden

Geceler vardı, seni düşündüğüm

Şehir uyurdu, ben uyanık

Bir tek sokak lambası bilirdi halimi

Bir de içimde susmayan o kırık kalp

Bir gün anlayacaksın ama

İşte o gün ben çoktan gitmiş olacağım yar

Adımı belki bir akşam hatırlarsın

Ama ben olmayacağım… çok uzaklar

Bir gün kalbin sızlayacak ansızın

Sebebini bile bilmeden

İşte o zaman hatırlarsın beni

Ama ben geçmiş olacağım çoktan senden

İnsan bazen geç kalır bazı şeylere

Bazen bir bakış, bir söz yetmez

Kalp kırılınca ses çıkmaz çoğu zaman

Sadece içten içe sessizce erir, tükenir

Bir fotoğraf bile kalmadı bizden

Aslında hiç “biz” olmadık zaten

Ben hayal kurdum, sen yaşadın sadece

Ben sustum, sen duymadın zaten

En çok da buna yandım ben

Yanında olup uzak kalmaya

İnsan sevdiğini söyleyemeyince

Kendi içinde kayboluyor yavaşça

Sorarlarsa bir gün beni…

“Tanıdın mı?” diye

Sadece sus…

Çünkü bazı hikâyeler anlatılmaz… yaşanır.

Bir gün anlayacaksın ama

İşte o gün ben çoktan gitmiş olacağım yar

Adımı belki bir akşam hatırlarsın

Ama ben olmayacağım… çok uzaklar

Bir penguen değildik belki…

Ama aynı yalnızlıkta üşüdük…

Sen fark etmedin…

Ben ise hiç unutmadım…