Cando pecho os ollos vólvote ver,
sentada na cociña, facéndome rir.
O teu amor sinxelo, a túa mansedume,
son faros que alumian a vida en min.
A túa voz quedou no vento,
nos días tranquilos e no amanecer.
Cada palabra túa, cada consello,
gardareinos sempre no meu corazón.
Grazas por tanto, avoa querida,
polo teu agarimo, polo teu calor.
Aínda que esteas lonxe, sinto a túa vida
vivindo en min coma unha canción.
Non hai distancia que apague o que fomos,
nin o tempo borra o teu querer.
Todo o que son levo da túa man,
porque o teu amor nunca vai morrer.
Grazas por tanto, avoa querida,
polo teu sorriso e o teu corazón.
Aquí no meu mundo segues comigo,
coma unha caricia feita canción.