PUEBLO

Deixei atrás os prados verdes,

o rumor dos camiños,

as mañás con xeada

e o fume nas chemineas.

A cociña de leña acesa,

quente no corazón,

e a miña nai revolvendo

o guiso con amor.

As montañas brancas, puras,

as tardes de neve e sol,

e ese campo que era meu

cando xogaba sen reloxo.

Corazóns sen medos,

libres coma o rouxinol,

a infancia entre trigais,

o fogar, o seu olor, o seu amor.

O meu pobo, a miña raíz, a miña xente,

o meu recuncho de eternidade.

Aínda que o mundo me leve lonxe,

nunca te vou esquecer.

Cada paso que dou na vida

devólveme a túa voz,

porque en min segues a latexar,

o meu pequeno gran amor.

Deixei atrás as despedidas,

as batallas na mesa,

os domingos en familia,

o silencio do regato.

Pero hai algo que non cambia,

aínda que o tempo voe máis:

a nostalxia da miña alma

que á túa porta volve chamar.

O meu pobo, a miña raíz, a miña xente,

o meu recuncho de eternidade.

Aínda que o mundo me leve lonxe,

nunca te vou esquecer.

Cada paso que dou na vida

devólveme a túa voz,

porque en min segues a latexar,

o meu pequeno gran amor.

Cando volva verte un día,

volverá tamén o meu sol.

E saberei que nunca estiven lonxe...

porque en ti… sempre estou eu.