Pomiędzy dwoma światami

Wybrałam Wybrałam siebie nie innych

Obce drogi są nie moimi drogami

Wybrałam siebie- nie chciałam błądzić

Tak błądzić pomiędzy- dwoma światami

Bo kiedy świat ich mieszał się ze łzami

Gdy się gubiłam z własnymi krokami

Ujrzałam siebie w nowym odbiciu

Zapragnęłam wiosny- wiosny w moim życiu

Wybrałam własną własną drogę taką swoją

Innym całkiem nieznaną - swobodną i wymarzoną

W niej moje myśli lekko z wiatrem tańczą

Promienie słońca są serca mego tarczą

I żyć się chce budząc się o świcie

Wybrałam własną drogę swoje własne życie

Własne życie

Bo być dla innych a nie dla siebie

Być w ciągłym stanie stanie zapominania

O tym co myślisz i czego pragniesz

I gdy przez innych jesteś niekochana

To nie jest życie lecz jego ułuda

Gdy innych życie budujesz w swych trudach

oni nie widzą twojego serca

Nie widzą świata który budujesz

korzyści chcą z ciebie czerpać

Nie patrząc jak się z tym czujesz

Nie nie

Wybrałam siebie bo siebie poznałam

Bo zrozumiałam jak ważna jestem

Innych wymogów już teraz nie chciałam

Zmyłam obawy z jesiennym deszczem

Może jeszcze potknę się gdzieś na drodze

Może i wątpliwość przyjdzie wieczorem

Lecz już nie będę czyimś wymogiem

Swojego świata już się nie boję

Nie nie - nie boję się nie boję

Bo świat mój jest moją spokojną przystanią

Tam odpoczywam w nim dobrze się czuję

I choć dla innych jest tą drogą niechcianą

Ja w nim nie chłód- lecz wiosnę czuję

Swoją wiosnę czuję

Pamiętam gdy kiedyś byłam dla każdego

Pędziłam do innych by wesprzeć w niedoli

I nie widziałam w tym niczego złego

Podstępów chcących mnie zniewolić

Słowa ich ku prawdzie jakby się skłaniały

Wierzyłam słuchałam zawsze się zgadzałam

Lecz nie widziałam że są to ich złe czary

Bym dla nich żyła -a o sobie zapomniała

O sobie zapomniała...zapomniała

Teraz gdy patrzę na swoje życie

Na tamten świat i ten mój obecny

Czuję ciągłą wiosnę spokojne serca bicie

Mój świat mnie raduje już nie kaleczy

Może musiałam być pomiędzy nimi

Dwoma światami ich odbicia lustrami

By ujrzeć że inni nie są tak niewinni

Gdy byłam dla nich - tonęłam ze łzami

Tonęłam wciąż ze łzami ze łzami

Wybrałam siebie bo siebie poznałam

Bo zrozumiałam jak ważna jestem

Innych wymogów już teraz nie chciałam

Zmyłam obawy z jesiennym deszczem

Może jeszcze potknę się gdzieś na drodze

Może i wątpliwość przyjdzie wieczorem

Lecz już nie będę czyimś wymogiem

Swojego świata już się nie boję

Nie nie - nie boję się nie boję

Bo świat mój jest moją spokojną przystanią

Tam odpoczywam w nim dobrze się czuję

I choć dla innych jest tą drogą niechcianą

Ja w nim nie chłód lecz wiosnę czuję

Swoją wiosnę czuję

Bo życie to podróż i stałe poszukiwanie

Mapa wielu dróg i szlaków nieznanych

To ciągłe zapominanie siebie odnajdywanie

odnajdywanie siebie siebie

W nim Gubimy klucze do drzwi dawno zamkniętych

By otworzyć te, których nikt nie pilnuje.

W labiryncie zdarzeń, w chwilach niepojętych,

Każdy z nas własną wolność buduje.

Własną wolność buduje pomiędzy dwoma światami Pomiędzy wiosną i jesieni łzami

Wiosną ...wiosną i jesieni łzami